Ο νευρωτικός, ο Βούδας κ ο τύπος απ'τα ανομολόγητα

Φάσκω κ αντιφάσκω τους τελευταίους μήνες. Κ φάσκω. Κ αντιφάσκω. Κ φααάσκω. Κ αντιφάσκω... Κ εξοργίζομαι κάποιες φορές που δεν μπορώ να καταλήξω σε κάποιο σίγουρο συμπέρασμα. Δημόσια έχω δικιολογηθεί για αυτό λέγοντας για τον εαυτό μου πως είμαι "πολύπτυχη προσωπικότητα". Ναι. Έτσι λένε τώρα το "φουλ μπερδεμένη".
Δεν προλαβαίνω να κάνω μία σκέψη κ ξεπηδάει στο μυαλό μου κατευθείαν κάποια που την ακυρώνει. Το οποίο δυνητικά θα μπορούσε να θεωρηθεί καλό. "Να αμφισβητείς τα πιστεύω σου". Μέχρι κ τα πιο πάγια.

Αλλά καταντάει ενοχλητικό ρε φίλε! 

Ωχ όχι. 

Συμβαίνει πάλι.

"Κ αν δεν είμαι χαωμένη; Αν απλά δεν υπάρχει κάποια οικουμενική αλήθεια για όσα με ταλανίζουν;"

Τα οποία όσοι με ξέρουν έχουν καταλάβει μέχρι τώρα ότι είναι τα υπαρξιακά... το ζήτημα της ευτυχίας... αυτοπραγμάτωση... κουλουπού κουλουπού.

Πάλι για μένα μιλάω. Αυτό το άρθρο παρόλα αυτά - είναι για τον τύπο εκεί ψηλά.

Διότι έχω να σου πω δυο πράγματα φίλε. 

Ή τρία. 

Ή είκοσι.

Κ υπάρχουνε δύο προσεγγίσεις σε όσα θα πω. Είναι αυτά που συγκρούονται καθημερινά μέσα μου. 

Πες τα το γιν κ το γιανγκ. Δύση κ ανατολή. Επιφανειακό κ πνευματικό(;)

Η πρώτη προσέγγιση είναι αυτή κ την έχω αναλύσει σε ένα ολόκληρο άρθρο εδώ πέρα https://comme-des-fuckdown.blogspot.gr/2016/09/on-depression.html

Συνοπτικά, βρες ποια είναι τα πραγματικά θέλω σου (κ ναι, ίσως δεν είναι αυτά που σου πλασάρει η κοινωνία) κ μετά απλά ξεκωλιάσου. Κυριολεκτικά. Κυνήγατα όπως κυνηγάει το coyote τον roadrunner. Μπορεί να αισθάνεσαι καλύτερα κ μόνο που βρίσκεσαι σε αυτή τη διαδικασία. Μπορεί να πετύχεις όντως μερικά κ μετά να νιώθεις αρκετά καλύτερα. Πιο αναπαυτικά. Ίσως κ να αισθανθείς πιο ελαφρής με ένα τρόπο. Ίσως φύγει από πάνω σου αυτό το δυσβάσταχτο της ύπαρξης κ η ζωή σου γίνει πιο εύκολη. Θα δώσεις ένα νόημα. Το οποίο όμως -ΠΡΟΣΟΧΗ- δεν θα σε κάνει ποτέ πλήρως ευτυχισμένο, διότι οι άνθρωποι είμαστε κ άπληστα όντα. Όταν αποκτάμε κάτι, μετά τις περισσότερες φορές δε μας ικανοποιεί καν. Το θεωρούμε δεδομένο. Κ θέλουμε κ κάτι παραπάνω κ παραπάνω. Είμαστε πρακτικά έρμαια των επιθυμιών μας.

Η εμμονή με το overachievement κ η ανταγωνιστικότητα της δύσης κ του καπιταλισμού μπορεί να αποβεί άκρως επικίνδυνη. Η μόνιμη σύγκριση κ η ανάγκη να ξεπεράσεις κάποιον, είναι κάτι που μας περνάνε από μικρά παιδιά. Παράδειγμα, από πολύ νεαρή ηλικία μας ασκείται η πίεση της απόδοσης στο σχολείο, με κορύφωση τις πανελλήνιες που πρέπει να γράψεις καλά για να "φας" κάποιον άλλον. Μετέπειτα ο αγώνας συνεχίζεται κ στον εργασιακό τομέα κ επ'αορίστον σε όλα. Κυνηγάμε τα πλούτη, την επιτυχία, το κύρος κ την κοινωνική ισχύ. Ποιος θα αποκτήσει το μεγαλύτερο σπίτι, τον υψηλότερο μισθό, το πιο γρήγορο αυτοκίνητο, τις πιο πολλές γνώσεις κτλ. 

Το οποίο δεν θα πρέπει να μας εκπλήσσει δεδομένου του ότι έτσι έχουν διαμορφωθεί οι ανθρώπινες ανάγκες, όχι μόνο κατά τον Μάσλοου, αλλά κ πολλών πριν από αυτόν (Μακιαβέλι, Χόμπς, Καντ, Σαντ κ.α). Είναι το πορτοκαλί κομμάτι. 

Για να γυρίσουμε σε εσένα φίλε μου - σου έχω κακά νέα. Ίσως να είσαι νευρωτικός. Όπως κ σχεδόν όλοι στη δύση.

Συμπερασματικά "κ αν ο τρόπος για να φύγει από πάνω σου αυτό είναι απλά να αποδεχτείς;" 

Γιατί φίλε μου η ζωή σου δεν μου ακούγεται κ τόσο άσχημη. Δώσε λίγο βάση.

Η ευτυχία είναι λειτουργία των προσδοκιών. Κράτα τες χαμηλά.

Θα περιγράψω κάτι. Κ θέλω να μου πεις αν έχεις δει τον εαυτό σου ποτέ μέσα σε αυτό.

Έχεις σκεφτεί ποτέ "μόλις κάνω/αποκτήσω/καταφέρω αυτό επιτέλους θα είμαι χαρούμενος"; Λογικά ναι. Κ είναι γιατί η εικόνα που έχεις για τη ζωή/τον εαυτό σου ή η κατάσταση που βιώνεις δεν είναι αρκετή για σένα.

Έχει περάσει ποτέ απ' το μυαλό κανενός ότι πολλοί άνθρωποι μπορεί να θέτουν στόχους επειδή δεν αγαπάνε τους ίδιους κ τις ζωές τους; Ακούγεται τρελό αλλά είναι πολύ κοινό. Κ εξηγείται απλά.

Στην ουσία πρόκειται για όταν σκέφτεσαι: "Ας δουλέψω προς ένα στόχο όπου έχει φυσικές αποδείξεις ενός αποτελέσματος που λέει ότι είμαι επιτυχημένος, γιατί όπου κοιτάω γύρω μου βλέπω ανθρώπους, βλέπω φωτογραφίες κ όλοι αυτοί φαίνονται καλύτερα από εμένα - φαίνεται πως αγαπούν τους εαυτούς τους. Ας δουλέψω προς αυτό κ πιθανώς μία μέρα θα είμαι χαρούμενος. Θα αποδεχτώ τον εαυτό μου. Goddamn, ίσως κ να αποδεχτώ τον εαυτό μου μέσω της αποδοχής των άλλων."

Αρκετά θλιβερή συνειδητοποίηση.

Μία άλλη ένδειξη ότι δεν αγαπάς τον εαυτό σου (ΜΠΟΥΜ!) είναι να νιώθεις ανολοκλήρωτος. 

"Ας διαβάσω άλλο ένα βιβλίο, ας αγοράσω άλλο ένα ζευγάρι παπούτσια, ας κάνω το ένα, ας κάνω το άλλο για να γίνω χαρούμενος!". Παρατηρείτε αυτό το αίσθημα του ανολοκλήρωτου, που πιστεύεις συνέχεια ότι κάτι λείπει;

Κ εν τέλη αγοράζεις τα γαμημένα παπούτσια κ σκέφτεσαι "ΟΧΙ ΓΑΜΩ ΤΗ ΜΑΝΑ, ΠΑΛΙ ΔΕ ΝΙΩΘΩ ΧΑΡΟΥΜΕΝΟΣ, ΣΚΑΤΑ".

Κ τα παπούτσια είναι ένα παράδειγμα. Μπορεί να σκέφτεσαι ότι αυτό που χρειάζεσαι είναι κάποιον να σε αγαπάει, οτιδήποτε. Αυτό που είσαι δεν είναι αρκετό, έχεις ανάγκη περισσότερες "προσθήκες".

Στην πραγματικότητα μάλλον αυτά τα καινούρια χαρακτηριστικά δεν θα προσθέσουν κ πολλά στην ουσία αυτού που είσαι.

Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε πως δεν υπάρχουνε ελλείψεις. Η "έλλειψη" που νιώθεις, δεν είναι επειδή σου λείπει κάτι, είναι επειδή δεν αναγνωρίζεις τι υπάρχει κ τι έχεις. Ο λόγος που δεν το αναγνωρίζεις αυτό, είναι γιατί αποσπάσαι από κάτι. Κ το κάτι είναι το επιφανειακό επίπεδο της πραγματικότητας. Η εκδήλωση της συνειδητότητάς σου δηλαδή.

Παραθέτω επεξηγηματικά κ προσθετικά ένα παλαιότερο πολύ on point κομμάτι.

Η προσπάθεια για κάτι περισσότερο ή διαφορετικό, είναι ακριβώς αυτό που θα ορίσει την έναρξη των δεινών σου. Πρακτικά η ευτυχία ίσως είναι η απουσία του να προσπαθείς να γίνεις ευτυχισμένος.

Για να πάμε κ στην ανατολική φιλοσοφία.

"Realize you can be happy this moment for no reason. Otherwise, you eternally depend on conditions for happiness. Unconscious of this moment, you remain a victim of circumstances."

- Arthur D. Saftlas

Πιστεύω θα μπορούσαμε εύκολα να παρομοιάσουμε τον τύπο των ανομολόγητων με τον Βούδα, του οποίου το πραγματικό όνομα ήταν Σιντάρτα Γκουατάμα. Έζησε το 563 π.Χ. κ ενώ καταγόταν από βασιλική οικογένεια δεν ήταν ευτυχισμένος κ δεν τον ικανοποιούσε η ζωή του. Αφού διάβασε κ έψαξε κ μίλησε με πολλούς σοφούς, οδηγήθηκε σε ορισμένα συμπεράσματα για την ανθρώπινη ευτυχία (κ δυστυχία).

Στον βουδισμό, υπάρχει μία λέξη, το "dukkha", το οποίο έχει μία ευρεία σημασία η οποία θα μπορούσε να οριστεί ως η δυστυχία ή ο πόνος, το άγχος, το ανικανοποίητο κλπ. Κάθε αρνητικό συναίσθημα που σε τρώει. Αυτό πλήττει σε ένα βαθμό όλους τους ανθρώπους κ ο Σιντάρτα υποστήριζε πως η λύση σε αυτό είναι η εξάλειψη της επιθυμίας κ της αποστροφής. Αυτά που ξανα έλεγε κ ο Σοπενχάουερ χίλια χρόνια μετά στην ουσία. Πρέπει απλά να ζεις στο παρόν, χωρίς να σε επηρεάζει το παρελθόν κ χωρίς να ανησυχείς για το μέλλον.

Μετά από όλα αυτά ο Βούδας πήρε τα βουνά κ διαλογιζόταν όλη μέρα.

Καταλαβαίνουμε όλοι ότι αυτό δεν είναι κ πολύ πρακτικό. Κ το πως θα μπορούσε να εφαρμοστεί η βουδιστική φιλοσοφία στο σύγχρονο καπιταλιστικό σύστημα είναι μια τεράστια υπόθεση. Επιτυχημένα - εννοώ. Εξασφαλίζοντας δηλαδή μία καλή επιβίωση.

Κάτι που μπορεί να κάνει ο καθένας παρόλα αυτά είναι να έχει περισσότερη επίγνωση. Να μετατρέψει το επίπεδο συνειδητότητάς του από χαμηλό σε υψηλό.
Παρατήρησε τον εαυτό σου κάθε φορά που κάνεις κάτι με την πρόθεση να νιώσεις καλύτερα. Παράδειγμα. Έχεις στείλει μήνυμα στην κοπέλα σου πριν 5 ώρες κ είναι άφαντη. Όσο περνάει η ώρα θα παρατηρήσεις μία αίσθηση δυσφορίας - όχι μόνο νοητικής, αλλά κ σωματικής. Εκεί πέρα το πρώτο σου ένστικτο είναι το "πάρ'την τηλέφωνο". Αυτό όμως που θα έπρεπε να κάνεις θα ήταν απλά να παρατηρήσεις πολύ κριτικά κ εξωτερικά την κατάσταση κ μετά απλά να νιώσεις. Διαλογίσου στο αίσθημα της δυσφορίας κ αποδέξου το. Μην κάνεις τίποτα. Μην ανησυχείς, δεν θα πεθάνεις. Επίσης θα σου στείλει αυτή.

Αυτό που πρέπει να κάνεις είναι να σκέφτεσαι βαθιά κ να καθορίσεις εσύ τις προτεραιότητες που θες να θέσεις. Κ να είσαι... δεν ξέρω... mindful. :)

Περί ειλικρίνειας

Την προτελευταία φορά που μιλήσαμε σου είπα πόσο περήφανη είμαι για την ειλικρίνειά μου από μικρή ηλικία. Κ σκέφτηκα κ κατέληξα στο ότι δεν είμαι ειλικρινής όπως νομίζω ότι είμαι. Ως ένα άτομο το οποίο ασχολείται με την αυτοπραγμάτωση, κρίνω το παιχνίδι μου λίγο αδύναμο. Κ δεν θέλω να ζω έτσι. Θέλω να σε εμπνέω.
Άκου μία αλήθεια: η αλήθεια είναι ότι δεν με νοιάζει καν η αλήθεια, με νοιάζει η self-agenda μου. Λέω ψέματα με άμεσους κ έμμεσους τρόπους καθημερινά, ώστε να διατηρήσω την εικόνα που έχω για τον εαυτό μου κ για να αποκτήσω/κρατήσω όλα αυτά που νομίζω ότι θέλω. Αυτό που θέλω όμως πραγματικά, είναι να νιώθω καλά κ θεωρώ πως μόνο όταν είμαι 100% ανοιχτή δεν θα υπάρχει μέσα μου κανένα στρες, καμία ενοχή κ κανένα βάρος ή αρνητικό συναίσθημα. Εν τέλει πάλι ότι θα κάνω δεν θα το κάνω για σένα, αλλά για μένα.
Όσα σου είπα στην συνομιλία μας ισχύουνε. Το μεγαλύτερο ίσως ψέμα μου, το είπα σε εμένα κ ήταν όταν σκεφτόμουν πως είμαι ειλικρινής. Δεν είμαι. Είμαι ένα βρωμιάρικο ψευτάκι. Ένα ψέμα δεν χρειάζεται να περιλαμβάνει κ εξωτερικά πρόσωπα. Μπορεί να είναι κάτι που λες στον εαυτό σου. Είμαι διατεθημένη να κάνω μια απομυθοποίηση - να ρίξω οξύ κ να καταστρέψω την καλή εικόνα που έχω για το εγώ μου.
Κάποια άλλα ψέματα: ψέμα είναι επίσης να αποκρύπτεις σημαντικές πληροφορίες. Ή γεγονότα που δεν μπορείς να παραδεχτείς. Να παρουσιάζεις μερικά μόνο στοιχεία, τα οποία είναι όντως αληθινά, αλλά δίνουν μια εντελώς διαφορετική εικόνα στον άλλο από αυτή της πραγματικότητας. Μερικά ακόμα: όταν σε ρωτάνε τι έχεις κ λες "τίποτα", ενώ έχεις *κάτι*.
Όταν το παίζεις κουλ. Κάποιος σου είπε κάτι κ προσποιείσαι πως δεν σε επηρέασε τόσο, ενώ μέσα σου ξέρω γω το ένιωσες, επιλέγεις όμως να δείχνεις μάτσο. Ψέμα.
Ένας μη λεκτικός καν τρόπος: όταν δίνεις σε κάποιον ένα χαμόγελο που δεν νιώθεις. Ψέμα. Όταν είσαι ευγενικός μόνο για τυπικούς λόγους. Ψέμα. Όταν ζητάς πράγματα έμμεσα. Θες κάτι αλλά δεν έχεις το θάρρος να το πεις ευθέως κ δημιουργείς τις καταστάσεις για να το αναφέρεις κ καλά πιο τυχαία. Ψέμα.
Όταν θυμώνεις. Που συνήθως απλά αυτό που έχει συμβεί είναι ότι έχεις πληγωθεί, όμως δε θα το παραδεχτείς - το μετατρέπεις σε θυμό κ αρχίζεις να τορπιλίζεις. Ψέμα. Το να κρύβεις κάθε συναίσθημά σου. Θυμωμένος, πληγωμένος, στεναχωρημένος, φοβισμένος, οτιδήποτε. Αλλά σε ποιον θα μιλήσεις για αυτό; Σε κανέναν. Ακόμα κ να σε ρωτήσουν, δεν θα το πεις. "Είμαι καλά".
Όταν το παίζεις χαζός. Ψέμα. Όταν προσποιείσαι πως δεν άκουσες κάτι που άκουσες ή δεν είδες κάτι που είδες. Ψέμα. Το να προσποιείσαι ότι είσαι στοργικός, συμπονετικός, ανιδιοτελής, πνευματικός. Οι πιο "πνευματικοί" άνθρωποι δεν είναι πνευματικοί, οι πιο "αγαπητικοί" άνθρωποι είναι οι πιο εγωιστές, όσοι αποκαλούν τους εαυτούς τους συμπονετικούς κ αλτρουιστές είναι τα πιο εγωιστικά καριόλια που υπάρχουν στον πλανήτη. Κ οι πνευματικοί θρησκευτικοί άνθρωποι είναι κάποιοι από τους πιο υποκριτές μπάσταρδους που παίζει να συναντήσεις. "Είμαι πνευματικός, δε με απασχολεί τίποτα, δε με νοιάζουν τα λεφτά, απλά αγαπάω τους πάντες, είμαι ένας new age χίπης". Ναι. Καλά.
Η ψεύτικη ταπεινότητα. "Ω δεν είμαι πλούσιος, δεν είμαι πλούσιος", ή λες στους φίλους σου "δεν είμαι τόσο έξυπνος" - αλλά μέσα σου σκέφτεσαι "ε εντάξει είμαι πλούσιος". "Είμαι έξυπνος".
Όταν αποκρίπτεις τα πραγματικά σου κίνητρα. Κάνεις κάτι κ οι άνθρωποι είναι περίεργοι γιατί το κάνεις αυτό κ τους δίνεις μία ψεύτικη δικιολογία, ή τους λες κάποιο από τα δευτερεύοντα κίνητρά σου.
Τα ψέματα στις προσωπικές σχέσεις. Διότι ο βαθμός στον οποίο με τόση λεπτότητα μανιπιουλάρεις τον σύντροφό σου είναι απίστευτος. Είναι πράγματι έργο τέχνης κ συμβαίνει χωρίς να είσαι καν ενήμερος για όλους τους πιο ασυνείδητους τρόπους που το κάνεις.
Όταν κρύβεις τις αδυναμίες κ τις ανασφάλειές σου. Σκέψου απλά πως συμπεριφέρεσαι σε ένα πρώτο ραντεβού.
Όταν μαλακώνεις τις απόψεις κ τις κρίσεις σου. Πχ σε ρωτάει το αφεντικό σου τι πιστεύεις για αυτή τη θρησκεία ή αυτόν τον πολιτικό. Ή μπορεί να βρίσκεσαι σε ένα επίσημο δείπνο. "Ε δεν πιστεύω κ πολύ σε αυτόν." Ενώ δεν είναι αυτό που σκέφτεσαι, σκέφτεσαι ότι ο τύπος είναι γαμημένος μαλάκας! Κάποιος σε ρωτάει αν σου αρέσουν τα καινούρια του παπούτσια. "Είναι πολύ στο στυλ σου, εγώ δεν θα τα διάλεγα αλλά καταλαβαίνω γιατί τα διάλεξες". Κ σου φαίνονται σαν τα χειρότερα παπούτσια που έχεις δει ποτέ.
Μπορώ να φέρω άλλα εκατό παραδείγματα, μα θαρρώ πως πιάσαμε όλοι το νόημα. Οπότε προς το άτομο για το οποίο προορίζεται το μήνυμα που μετατράπηκε σε άρθρο:



Να ποια είναι η αλήθεια (κ είμαι διατεθημένη να υποστώ τις συνέπειες):

Thinkin 'bout the D (-cognition)

Αυτή ήταν η μέρα που ένα αγόρι προσπάθησε να μου μιλήσει στο facebook αλλά εγώ έπαθα trigger από τη λέξη "αυτοαναφορική" κ απλά μετά σκεφτόμουν τα δικά μου πάλι.


"Αυτοαναφορική φούσκα"; Ήθελε να μου πει αυτό το άτομο, ότι δεν ζούμε όλοι σε μία τέτοια;

Κ επειδή φίλε μου (γιατί ξέρω ότι θα το διαβάσεις) χαρακτήρισες κ τα άρθρα μου ως "κειμενάκια βασικής ψυχολογίας διδακτικού ύφους" ψάξου κ με κάτι not-so-basic που αναλύω κ εδώ κάτω, το οποίο λέγεται "deficiency cognition vs being cognition". Θα είναι eye opening. 

Θυμήθηκα αυτό το κείμενο που είχα γράψει τον Ιούλιο του 15. (Τι με πιάνει τα καλοκαίρια κ φιλοσοφώ; Δεν ξέρω. Ίσως είναι ο λιλά ουρανός, η -ακόμα κ τώρα- δυνατή βροχή, η κίνηση στους δρόμους τις νυχτερινές ώρες. Ίσως είναι τα βράδια αυτής της εποχής, που σε κάνουν να χάνεις τον εαυτό σου, οπότε θέλω να μείνω μόνη μου. Να παίρνω τον λιγότερο ταξιδεμένο δρόμο για τον γυρισμό τη νύχτα. Κατά προτίμηση αυτόν με τα λουλούδια στα πλάγια.)

"Διακοπές εδώ στο πουθενά, πήγα πριν στο mini market στα αλήθεια με την πεποίθηση ότι μπορεί να βρω vegan γάλα. (...)
Την έχω δει κ φιλόσοφος - ανέλυα είκοσι λεπτά ξαπλωμένη έναν στίχο της Iggy που λέει "you can only trust yourself". Κατέληξα στο ότι δε μπορούμε να εμπιστευόμαστε κανέναν, ούτε καν τον ίδιο μας τον εαυτό. Ο καθένας μας βιώνει μία προσωπική πραγματικότητα κ όχι συλλογική. Μου αρέσει συχνά να σκέφτομαι ότι είμαι ο θεός, επειδή εγώ δημιουργώ το σύμπαν μου. Όμως ο θεός είναι κ παντογνώστης κ εγώ το μόνο που γνωρίζω είναι το δικό μου σύμπαν, που αποτελείται από το εγώ, το υπερεγώ, το εκείνο, το συνειδητό, το προσυνειδητό κ το ασυνείδητό μου. Ενώ στην πραγματικότητα υπάρχουν τρία σύμπαντα. Το δικό μου, το δικό σας κ το οικουμενικό σύμπαν. Είναι συντριπτική η συνειδητοποίηση ότι κάθε σκέψη που κάνουμε δεν είναι απαραίτητα σωστή. Απλά σκεφτείτε την τελευταία φορά που πιστεύατε κάτι με όλο σας το είναι κ αποδείχθηκε λάθος. Μια λυπητερή ιστορία τεσσάρων λέξεων από εμένα: πίστευα ότι με αγαπούσε.
Για αυτό δε μπορώ να κρίνω κ ανθρώπους με διαφορετικές αντιλήψεις, τους φασίστες πχ. Γιατί στο δικό τους μυαλό, με το δικό τους τρόπο σκέψης, ο εθνικοσοσιαλισμός κατέληξαν ότι είναι η ιδανικότερη ιδεολογία παράδειγμα. Δεν φταίνε που δεν έχουν μορφωθεί αρκετά κ δεν έχουν διευρύνει τους πνευματικούς τους ορίζοντες; Ναι, φταίνε. Όμως τι να κάνουμε, στο μυαλό τους αυτοί ακολουθούν το σωστό. Εδώ μπαίνει το ερώτημα μορφώνουμε ή τσακίζουμε τους φασίστες. Δε θέλω να εμβαθύνω, όμως είναι πολύ πιο περίπλοκο από όσο το αντιμετωπίζουν μερικοί.
Συνήθιζα να έχω κ μία φοβία. Ότι η πραγματικότητα που βιώνω, μπορεί να μην είναι αληθινή, αλλά προϊόν του μυαλού μου, ότι δηλαδή αυτή τη στιγμή το κείμενο που γράφω μπορεί να μη φτάσει ποτέ στα μάτια σας κ όλα να είναι μία φαντασίωση μου, κάτι εντελώς δικό μου. Ηλίθιο αλλά εν μέρη πετυχημένο. Γιατί πάσχω από χαμηλή αυτοεκτίμηση κ έχω έτσι κ αλλιώς μια διαστρευλωμένη εικόνα για τον εαυτό μου. Όμως ακόμα κ εσείς που μπορεί να είστε απόλυτα υγιείς, σύμφωνα με τη θεωρία που ανέλυσα μόλις, ζείτε κ σεις στη δική σας πραγματικότητα.
Ο αυτός είναι κ ο λόγος που μου αρέσει να μιλάω με πολλούς ανθρώπους κ να ακούω όσα έχουν να πουν, ακόμα κ όταν πιστεύω πως θα είναι όλα βλακείες. Εκείνη τη στιγμή εισέρχομαι στο σύμπαν τους. Μ' αρέσει να 'μαι αστροναύτης. 

Οπότε μπορούμε τελικά να είμαστε ποτέ αντικειμενικοί; Να εξουδετερώσουμε το "σύνδρομο της οικειότητας" κ να σκεφτόμαστε έξω από τα κεφάλια μας; Είναι δύσκολο ή αδύνατο;

Θα ήθελα να μπορώ να αποστασιοποιηθώ από τον εαυτό μου. Όμως είμαι το κελί μου. Κ όσο κ να θέλω να το νομίζω - δεν θα είμαι ποτέ ελεύθερη."

Θυμήθηκα αυτό κ σκεφτόμουν πόσο δίκιο έχω ακόμα κ μέσα στην παράνοια μου. Ή διαύγειά μου;

Τέλος πάντων.

Αυτό που ξέρω είναι ότι η φαντασία είναι τόσο πραγματική όσο η πραγματικότητα. 

Οι ίδιες οι εγωτικές μας ελλείψεις κ νευρώσεις διαστρευλώνουν την αντίληψή μας για την πραγματικότητα. H ακρίβεια της αντίληψής μας εξαρτάται από την συναισθηματική ωριμότητα κ την ψυχική υγεία μας. K η παραμόρφωση που δημιουργείται από αυτό που θέλει το εγώ μας κ από τις προσωπικές μας ατζέντες, δεν είναι μία μικρή παραμόρφωση. Είναι τεράστια κ είναι αυτό που οδηγεί σε πολλά από τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε στη ζωή μας. 

Ένα αυτοπραγματωμένο άτομο είναι πιο πιθανό να αντιλαμβάνεται τον κόσμο σαν να είναι ανεξάρτητος, όχι μόνο από αυτόν, αλλά κ από το ανθρώπινο είδος γενικότερα. 

Να πως το περιγράφει ο Maslow:

"A self actualized person can more readly look upon nature as if it were there in itself and for itself and not simply as if it were there for a human playground, put there for human purposes. He can more easily refrain from projecting human purposes onto it. And in a word he can see it is there in its own being, rathen than something to used, or something to be afraid of, or something to be reacted to in some other human way. A section of cancer seen through a microscope - if only we can forget that it is a cancer, it can be seen as a beautiful and intricate and awe-inspiring organization. A mosquito is a wondrous object if seeing as an end in itself."

Οπότε τι είναι "being-cognition"; Είναι η δυνατότητα να βλέπεις τα πράγματα ολιστικά κ απομονωμένα, όπως είναι πραγματικά. Με έναν πολύ προσεκτικό τρόπο, χωρίς να τα ταξινομείς. Χωρίς να μπλέκεις το εγώ σου, τις επιθυμίες, τις ανάγκες σου, τους φόβους κ τις ατζέντες σου. 

Να αντιλαμβάνεσαι κάτι για αυτό που είναι, κ όχι για αυτό που είναι για σένα. Δηλαδή χωρίς να προβάλλεις όσα προαναφέραμε πάνω του.

Το αντικείμενο μπορεί να είναι ένα υλικό αντικείμενο όπως ένα δέντρο, ένα αμάξι, ή ένα τραπέζι - ή μπορεί να είναι ένα ζωντανό αντικείμενο, ένα ζώο, ένας άνθρωπος. Μπορεί επίσης να είναι ένας θεσμός. Η κυβέρνηση, το ρεπουμπλικανικό κόμμα. Η εκκλησία. Οι μορμόνοι. Ή μία φυλή ανθρώπων πχ οι Αφροαμερικάνοι ή οι Ασιάτες.

Το πως αντιλαμβάνεσαι ένα πράγμα είναι σημαντικό γιατί αυτό καθορίζει πως θα αντιδράς σε αυτό. Τώρα - αν αντιλαμβάνεσαι κάτι όπως είναι, παίρνεις την πιο έγκυρη αναπαράσταση που μπορείς για αυτό. Αν το αντιλαμβάνεσαι όπως είναι για σένα, έχεις μία διαφορετική εικόνα, η οποία είναι αποτέλεσμα των οποιονδήποτε θεμάτων μπορεί να έχεις εσύ στη ζωή.

Αντίστροφα αν δεν είσαι εσύ αυτός που το κάνει, μπορεί να είσαι ο αποδοχέας, δηλαδή να σε αντιλαμβάνονται οι άλλοι όχι όπως είσαι, αλλά όπως είσαι για εκείνους. Χτυπάει κάποιο καμπανάκι αυτό; Γιατί συνήθως όταν μας συμβαίνει, δεν είναι κάτι που μας αρέσει. Πιστεύουμε ότι είναι άδικο, ανακριβές κ ότι δημιουργεί προβλήματα. Έτσι συμβαίνει όταν το κάνουμε κ εμείς.

Being-cognition λοιπόν είναι η πιο ακριβής κ παθητική μορφή αντίληψης, με την έννοια ότι δεν προσθέτουμε πολλά πράγματα σε αυτή. 

Ξανά με τα λόγια του Maslow:

"Self actualizing people take a non valuing, non judging, non interfering and non condemning attitude towards others. A desirelessness and a choiceless awareness. This understanding permits much clearer and more insightful perception and understanding of what is actually there."

Οπότε βλέπουμε ξεκάθαρα τη διαφορά του να κοιτάς κάτι κ να το βλέπεις όπως πραγματικά είναι, κ αυτού που αποκαλούμε κανονικά αντίληψη. 

Deficiency-cognition απ'την άλλη, είναι μία μερική κ ελλιπής μορφή εμπειρίας. Είναι ένας βασισμένος στην ανησυχία κ ατελής τρόπος αντίληψης του κόσμου. 

Ο βαθμός που έχεις ελλείψεις, που χρειάζεσαι ασφάλεια, ή συναισθηματική παρηγοριά, ή λεφτά, ή οτιδήποτε το εγώ σου τυχαίνει να χρειάζεται στη ζωή, καθορίζει πως θα αξιολογείς τα πράγματα που κοιτάς για να δεις αν θα σου το δώσουν αυτό ή όχι. Κ το μυαλό είναι λαμπρό στο να φιλτράρει αυτόματα κ υποσυνείδητα τι είναι σχετικό κ τι μη σχετικό. Σκέφτεσαι: Με κάνει αυτό χαρούμενο ή στεναχωρημένο; Νευριασμένο ή ήρεμο; Είναι καλό ή κακό για μένα; Πως είναι αυτό για την καριέρα μου; Πόσα λεφτά θα μου φέρει; Είναι όμορφο ή άσχημο;

Είναι εμφανώς μία πιο ενεργή μορφή αντίληψης σε σχέση με το b-cognition, δηλαδή το απλά αράζω κ παρατηρώ τι είναι εκεί.

Είναι απογοητευτικό να φτάνεις ένα σημείο στην ψυχολογική σου ανάπτυξη, όπου κοιτάς γύρω σου κ συνειδητοποιείς ότι ζεις σε μία επαυξημένη πραγματικότητα. Η επαυξημένη πραγματικότητα δεν είναι μία τεχνολογική φαντασία του μέλλοντος όπου τα κομπιούτερ κ τα γυαλιά εικονικής πραγματικότητας θα προβάλλουν εικόνες στην συνηθισμένη ζωή. Είναι ήδη εδώ κ είναι αυτό που τα ανθρώπινα μυαλά είναι ιδιοφυΐες στο να κάνουνε. Είναι αυτό που κάνει το ανθρώπινο είδος τόσο δυνατό κ καταστροφικό. Είμαστε λογικά οι μόνοι οργανισμοί στη γη που ζούνε σε μία επαυξημένη πραγματικότητα. Επαυξημένη από τα σενάριά μας, τις φαντασιώσεις κ τα θέλω μας. Στο βαθμό που δεν καταλαβαίνουμε ότι αυτό συμβαίνει. Κ παρόλα αυτά την ίδια στιγμή ο νους μας μας λέει ότι είμαστε τα μόνα πλάσματα με αυτογνωσία στον πλανήτη. Κ σκεφτόμαστε ότι εμείς ξέρουμε ποιοι είμαστε, τι κάνουμε κ πως τα χαζά ζώα είναι που δεν ξέρουν. Αλλά όσο εξελίσσεσαι, τόσο καταλαβαίνεις ότι αυτό το αφήγημα που σου προβάλλει η κοινωνία, ή ακόμα κ η επιστήμη πολλές φορές, ότι οι άνθρωποι είμαστε οι πιο έξυπνοι κ στην κορυφή της τροφικής αλυσίδας είναι μια απάτη. Κ ενώ έχουμε αναμφισβήτητα κάποιες αξιοσημείωτες πνευματικές ικανότητες, το πρόβλημα είναι ότι δεν αναγνωρίζουμε ότι το εγώ μας δημιουργεί ενός είδους ομίχλη μέσα από την οποία δεν μπορούμε να δούμε καθαρά την πραγματικότητα.

Θέλω να πω. Ελάτε τώρα. Είμαστε επίσης το μόνο είδος που έχει θρησκείες.

“It’s relatively easy to agree that only Homo sapiens can speak about things that don’t really exist, and believe six impossible things before breakfast. You could never convince a monkey to give you a banana by promising him limitless bananas after death in monkey heaven. But why is it important? After all, fiction can be dangerously misleading or distracting. People who go to the forest looking for fairies and unicorns would seem to have less chance of survival than people who go looking for mushrooms and deer. And if you spend hours praying to non-existing guardian spirits, aren’t you wasting precious time, time better spent foraging, fighting, and fornicating?”
— Yuval Noah Harari, Sapiens: A Brief History of Humankind

Πέρα από αυτό. Αν κοιτάξουμε ποτέ την πραγματικότητα όπως είναι θα ανακαλύψουμε ότι δεν υπάρχουν προβλήματα σε αυτήν. Κάθε πρόβλημα είναι κατασκεύασμα του μυαλού. Σκεφτείτε το πιο βαθύ πρόβλημα που έχετε. Που σας ενοχλεί μέχρι αηδίας. Κάτι που θεωρείτε εντελώς ανυπέρβλητο. Κ τώρα προσπαθήστε να φανταστείτε ότι αυτό το πράγμα είναι μόνο ένα δημιούργημα της σκέψης σας κ δεν υπάρχει καθόλου. Σίγουρα θα υπάρχει κάποιος εκεί έξω που κάπου εδώ θα σκεφτόταν "Μα πως γίνεται αυτό; Δεν γίνεται, όχι δεν καταλαβαίνεις, το δικό μου πρόβλημα είναι πραγματικό πρόβλημα, έχω ένα πραγματικό σοβαρό πρόβλημα, πχ, το παιδί μου είναι εθισμένο στα ναρκωτικά. Πως μπορείς να μου λες ότι αυτό είναι μία προβολή του μυαλού μου;"

Ναι.

Είναι δύσκολο να πείσεις κάποιον που είναι τόσο υποσυνείδητα απορροφημένος στην ελλειματική του αντίληψη της πραγματικότητας για αυτό που λέω. Δεν μπορεί καν να μπει στη θέση του να σκεφτεί έτσι.

Κ αυτό είναι ακριβώς που διαφοροποιεί έναν συνηθισμένο άνθρωπο από έναν αυτοπραγματωμένο άνθρωπο. Γιατί ο αυτοπραγματωμένος άνθρωπος, ίσως όχι πάντα, ίσως όχι στο 100%, αλλά τουλάχιστον σε ένα σημαντικό βαθμό είναι ικανός να δει την πραγματικότητα έξω από τον εαυτό του. 

Πάνω σε αυτήν τη θεωρία εν τέλη, καλώς ή κακώς, επειδή ζω στη δύση κ επειδή δεν έχω σκοπό να γίνω απαθής στα πάντα ή να πάω κάποια στιγμή σύντομα μόνη μου στα βουνά να διαλογίζομαι όπως ο Σιντάρτα, ένας από τους τρόπους που την χρησιμοποιώ είναι για να μην νοιάζομαι κ τόσο. Να μην τρελαίνομαι. Να θυμάμαι ότι αυτό που είναι σημαντικό για μένα δεν είναι κ τόσο σημαντικό γενικά. Να επαναξιολογώ. Να γίνομαι πιο λογική κ αντικειμενική. Για να το τσιλλάρω ρε παιδί μου. Κ μετά από αυτό να μπορώ να ξαναπώ:

I am perfect (?)

1. Πλέοντας στο χαμηλό επίπεδο συνειδητότητας μου, διαβάζω για δεύτερη φορά τις λέξεις στις εικόνες.

Τώρα πιο ρυθμικά. 

Τις πιστεύω. 

Τουλάχιστον στιγμιαία. 

Μερικές φορές, όταν δε βλέπω διαφημίσεις που προσπαθούν να με πείσουν ότι χρειάζομαι *αυτό* - ("φυσικά κ χρειάζομαι *αυτό*") - πείθομαι κ για ωραία πράγματα.

Ω ναι.

Πόσο μου αρέσουν αυτά τα positivity blasts.

Στο υψηλό επίπεδο συνειδητότητάς μου γελάω μαζί μου, που σαν δεκάχρονο παιδί, ότι sorta kinda δε μου φαίνεται ακραίο ή παράλογο, το δέχομαι άκριτα.

Λέω στον εαυτό μου:

Είσαι τέλεια ατελής, αλλά αδιάφορη προς αυτό, αφού όλοι είμαστε. (για το καλό της διανοητικής υγείας μου)

Λέω πως αυτές οι θετικές δηλώσεις είναι ένα μάτσο μαλακίες.

Κ λέω:

Μπορώ να κάνω τα πάντα μερικά πράγματα, αρκετά καλά.

Κ πως αγαπώ τον εαυτό μου, θα είμαι λίγο πιο καλή προς τον εαυτό μου σήμερα.

2. Τι σημαίνει θα είμαι λίγο πιο καλή προς τον εαυτό μου σήμερα;

Σημαίνει πως ΓΙΑ ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΕΣΤΩ - ΜΕ ΣΥΝΕΙΔΗΤΗ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΕΣΤΩ, θα συγχωρέσω τον εαυτό μου, που δεν ήξερα αυτό που δεν ήξερα πριν το μάθω.

Πως δε θα σκεφτώ καν το παρελθόν μου.

Απόψε θα επιτρέψω στον εαυτό μου να απολαύσει τον κόσμο κ όχι να τον σώσει.

3. Μαθαίνω κάθε μέρα πως να αφήνω το κενό ανάμεσα σε αυτό που θέλω να είμαι κ αυτό που είμαι να με εμπνέει κ όχι να με τρομοκρατεί.

Κ μερικές φορές, κάνω κάτι τρελό ε. 

Λέω πως σήμερα απλά θα υπάρχω. 

Κανένας σκοπός.

Καμία αντίσταση.

Θα αποδεχτώ την πραγματικότητα όπως είναι.

Όχι όπως θα ήθελα να είναι.

Όχι όπως θα έπρεπε να είναι.

Όπως είναι.

Θα περιφέρω λίγο το κουρασμένο μου σώμα κ θα πάω στο κρεβάτι μου.

Δε θα αφήσω κανέναν να μου πει ότι το να κάθεσαι στο σκοτάδι μόνος σου είναι λάθος.

Κ αυτή είναι η καλύτερή μου μέρα.

4. Είμαι μόνη, αλλά όχι μοναχική.

5. Είμαι ολοκληρωμένη, αλλά δεν έχω τελειώσει. 

6. Ίσως όλον αυτό τον καιρό νόμιζα ότι ήθελα να είμαι ποιήτρια, ενώ ήθελα απλά να είμαι το ποίημα.

Sin Boy breakdown - How to be charismatic

Πρόσφατα παρακολούθησα ένα βίντεο (του οποίου το link θα παραθέσω ακριβώς από κάτω) στο οποίο ο Sin Boy δίνει συνέντευξη στο ComedyLAB.

www.youtube.com/watch?v=wifnboM0iio

Σε μέσες άκρες, αυτό που συμβαίνει είναι ότι οι δημοσιογράφοι (;) κάνουν ερωτήσεις στον Sin Boy, τις οποίες εκείνος σνομπάρει εντελώς - κυριολεκτικά στις περισσότερες από αυτές δεν απαντάει καν - κ γενικά συμπεριφέρεται σαν μαλάκας κ απροσάρμοστο. Αφού περνάνε τα δέκα λεπτά της πιο cringe-worthy συνέντευξης που έχω παρακολουθήσει ποτέ κ ενώ ο Sin Boy δεν έχει προσφέρει καθόλου από το υλικό που αυτοί που του κάνουν τις ερωτήσεις θα ήλπιζαν, εκείνος ανακοινώνει πως πέρασε η ώρα που πληρώθηκε κ τους κουνάει το μαντήλι.

Έβριζα από μέσα μου τον τύπο, πάτησα dislike στο βίντεο, παρόλα αυτά όμως κάτι μέρες μετά έπιασα τον εαυτό μου να σκέφτεται πως υπάρχει κάτι πολύ ελκυστικό στην περσόνα του Γκέκα (το πραγματικό του όνομα).

Κ αναρωτιόμουν τι είναι αυτό που με ελκύει τόσο κ απορούσα με τον εαυτό μου, που μία από τις πιο σημαντικές αρχές για μένα είναι η ευγένεια.

And then it hit me.

Ο Sin Boy έχει αυτό που ονομάζουμε charisma. Κ το να έχεις charisma, ουδεμία σχέση έχει με το να είσαι αρεστός ή να έχεις τρόπους.

Χαρισματικός είναι ο άνθρωπος που είναι σίγουρος για τις πράξεις κ τις απόψεις του. Που μπορεί να εκφράζεται κ να είναι απόλυτα ο εαυτός του. Κάθε στιγμή. Δεν τον ενδιαφέρει να αρέσει ή να είναι αποδεκτός. Ανεξάρτητα από το ποια μπορεί να είναι η άποψη των άλλων, εκείνος έχει τα δικά του πιστεύω, τα οποία δεν φοβάται να εκφράσει κ δεν αλλάζουν ανάλογα με το κοινό που έχει. Ο κομφορμισμός για την προσωπικότητα του είναι έννοια άγνωστη. Τολμάει να είναι διαφορετικός κ αυτό φαίνεται ακόμα κ στην εμφάνισή του. Κοιτάξτε τον ας πούμε. Φοράει μία γαμημένη μάσκα λες κ πήγε επίσκεψη σε νοσοκομείο. And he doesn't give a flying fuck. Σου λέει μες τη μούρη σου ότι γουστάρει Trump. Δεν τον νοιάζει τι μπορεί να υποθέσεις για αυτό. Όταν παρατηρείς αυτήν την ανοσία στην κοινωνική πίεση (η οποία δείχνει θάρρος κ αυτοτοπεποίθηση), έλκεσαι φυσικά από αυτό γιατί είναι ένα στοιχείο το οποίο οι περισσότεροι από εμάς θα θέλαμε να είχαμε. Κ όλο αυτό είναι το δεύτερο concept για την ακρίβεια που θα έβαζα στη λίστα με τα πράγματα που θες αλλά δεν ξέρεις ότι θες, μετά από το ακόλουθο.

Γιατί θες να είσαι αυθεντικός. Θες να δρας, μιλάς, σκέφτεσαι κ συμπεριφέρεσαι αυθεντικά. Αυθόρμητα. Με έναν ανεμπόδιστο τρόπο. Τόσο ανεμπόδιστο που θα μπορούσαμε ίσως να πούμε σαν να είσαι ελαφρώς μεθυσμένος. Χωρίς να έχεις αυτούς τους φόβους κ τις ανησυχίες στο πίσω μέρος του μυαλού σου. Τις επιφυλάξεις... Ανησυχώντας για το "τι θα σκεφτούν για μένα;" ή "τι θα γίνει αν συμβεί αυτό;" κ όλα τα τυπικά πράγματα που περνάνε απ' το μυαλό σου. Κ θες να είσαι έτσι παντού. Στις σχέσεις σου, στη δουλειά σου, παντού, απ' την ώρα που ξυπνάς, μέχρι την ώρα που πέφτεις στο κρεβάτι σου. Φανταστείτε κ αυτό. Κ σκεφτείτε πάλι πόσο μακριά από αυτό βρίσκεται μία συνηθισμένη σας μέρα. :)
Κ το θέμα εδώ δεν είναι να σας πω πως θα καταφέρετε να συμπεριφέρεστε με αυτήν την ελευθερία, διότι πριν μιλήσουμε για κάτι τέτοιο, πρέπει πρώτα να τονίσουμε το γεγονός ότι δεν συνειδητοποιείτε καν ότι τα θέλετε αυτά τα πράγματα! Όχι πραγματικά. Ίσως σας ακούγονται ωραία καθώς σας τα λέω, αλλά δεν είναι στο μπροστινό μέρος του μυαλού σας. Θέλετε άλλα ηλίθια πράγματα. Όπως λεφτά... ή σχέσεις... ή σεξ... ή επιτυχία... ή γνώση... Δεν θέλετε όσα λέω. Ή μάλλον τα θέλετε, deep down. Χωρίς να το ξέρετε. Έχουμε λοιπόν ταυτοχρόνως να κάνουμε με τις μη αυθεντικές σας επιθυμίες κ τις αυθεντικές σας. Κ οι πρώτες μπαίνουν συνέχεια στο δρόμο των δεύτερων. Οπότε πριν ανησυχήσετε για το πως θα καταφέρετε όσα προανέφερα, ανησυχήστε πρώτα για το ποια είναι τα πράγματα τα οποία πασχίζετε να επιτύχετε.
Αλλά επειδή έφυγα απ' το θέμα κ επειδή αυτά τα έχω ξανά αναλύσει σε άλλο άρθρο (https://comme-des-fuckdown.blogspot.gr/2016/09/on-depression.html), συνεχίζω.

Για να είσαι χαρισματικός συνεπώς πρέπει να έχεις κ κάποια πιστεύω.

Πρέπει να έχεις κάποια χαρακτηριστικά στοιχεία ή ενδιαφέροντα.

Ας πούμε ότι ο Χ είναι στην καλών τεχνών κ ζωγραφίζει. Όταν σκέφτομαι τη ζωγραφική ή όταν έχω μία απορία, ποιον θα πάρω τηλέφωνο; Ακριβώς. Πρέπει να είστε γνωστοί για κάτι.

Το μεσημέρι μιλούσα με κάποιον για ένα αγόρι που έβγαινα τον Σεπτέμβριο κ το οποίο παράτησα ελαφρά την καρδία.

"Μου άρεσε αυτό το αγόρι. Κ απ' ότι μου λες σου συμπεριφερόταν άψογα, σου έπαιρνε δώρα, λουλούδια, σε κέρναγε κ σου 'χε κάνει το τραπέζι. Γιατί;"

Ναι, όλα αυτά είναι αλήθεια. Να προσθέσω ότι είχε κ πολύ ωραία εμφάνιση. Ήξερα όμως ότι το πράγμα δεν θα εξελισσόταν από το τρίτο κιόλας ραντεβού, όπου επειδή δεν υπήρχαν θέματα για συζήτηση, αναγκάστηκα να σχολιάζω τον κόσμο γύρω μου. Μου 'χει ξανασυμβεί αυτό. Είναι ας πούμε "η ένδειξη" για μένα. Αν όταν είμαι με κάποιον αρχίσω κ σχολιάζω τους ανθρώπους γύρω μου...

Οπότε έχετε κάποιες γαμημένες απόψεις. Να είστε ενημερωμένοι. Να είστε ενδιαφέροντες. Να είστε cool. Μην είστε mainstream. Κ ΠΑΡΑΚΑΛΩ, μη λέτε mainstream πράγματα ή ατάκες. Κ όταν λέτε, αναγνωρίστε το κ διορθώστε το. Μην είστε σαν το παιδί από κάτω ας πούμε.

Ναι...

Ακόμα κ αντίθετες απόψεις να έχει κάποιος από μένα, μέχρι κ ιδεολογικά, μπορώ να σεβαστώ περισσότερο εκείνον που θα μου πει εγώ πιστεύω αυτά -ένα κ δύο κ τρία- κ τα στηρίζω για αυτό -ένα, δύο, τρία-, από κάποιον που βρίσκεται σε παντελή άγνοια ή αδιαφορία. Ίσως τον πρώτο τον μισήσω περισσότερο. Αλλά θα τον σέβομαι κ περισσότερο.

Να μιλήσω για τον Hitler. Ο Hitler δεν ήταν αρεστό πρόσωπο (στους περισσότερους at least). Αλλά επηρέαζε τον κόσμο. Ήταν μαγνητικός στη φύση του κ ικανός να τραβάει την προσοχή.

Σημαντικό για να είσαι χαρισματικός είναι όταν σας σκέφτονται οι άλλοι άνθρωποι να σας έχουν στο μυαλό τους ως ένα άτομο με συγκροτημένη προσωπικότητα, που έχει κάποιες πολύ συγκεκριμένες αξίες. Κ με αυτόν τον τρόπο ακριβώς θα είστε κ περισσότερο αξιομνημόνευτοι.

Φαντάζομαι επίσης ότι όλοι, τουλάχιστον μία φορά στη ζωή σας, θα έχετε γνωρίσει κάποιον που είναι ακριβώς το αντίθετο του χαρισματικού. Cause you can fucking tell. Τα άτομα αυτά όταν μιλάνε φαίνονται κάπως διστακτικά κ φοβισμένα - το μυαλό τους ταλανίζει αν θα αρέσουν ή όχι. Οι απόψεις τους αλλάζουν, απλά κ μόνο για να έχουν την έγκριση κάποιου. Δεν είναι δυναμικοί κ δεν πατάνε στα πόδια τους.

Η σιγουριά που προανέφερα οφείλει να υπάρχει κ για την άποψή που έχετε για τον εαυτό σας. Πρέπει να πιστεύετε στον εαυτό σας. Επιπροσθέτως. Πιστεύεις σε κάτι; Λάβε δράση πάνω σε αυτό. Έχεις μία ιδέα; Λάβε δράση σύμφωνα με αυτήν. Πρέπει να έχετε μία συγκλίνουσα αίσθηση του εαυτού σας, ώστε οι σκέψεις, λέξεις κ πράξεις σας να είναι σύμφωνες κ να μην αμφιταλαντεύεστε ανάλογα με ποιον αλληλεπιδράτε.

Προσπαθήστε να λειτουργείτε χωρίς να σκέφτεστε "κ αν...;". "Κ αν η κοπέλα που μου αρέσει μου ρίξει άκυρο;", "κ αν στο αφεντικό δεν αρέσει η ιδέα μου;". Μην είστε αυτό που αποκαλούμε "outcome dependent". Εξάλλου... ποιο είναι το χειρότερο πράγμα που θα μπορούσε να συμβεί;

Δεν βγάζει νόημα να μην είστε ο εαυτός σας.

Ούτε να μην λέτε ότι σκέφτεστε. Είναι ακράδαντη πεποίθησή μου ότι μακροπρόθεσμα αν λέτε ακριβώς αυτό που σκέφτεστε όλα θα βελτιωθούνε στη ζωή σας. Κ λέω μακροπρόθεσμα γιατί αν παράδειγμα σκέφτεσαι για το αφεντικό σου πως είναι μαλάκας κάθε φορά που σου απευθύνει το λόγο κ του το πεις, το πιθανότερο είναι πως θα μείνεις χωρίς δουλειά. In the long run όμως, ίσως αυτή γίνει η αφορμή να ακολουθήσεις τελικά μια καριέρα που πραγματικά θα απολαμβάνεις, με ένα περίγυρο που στ' αλήθεια εκτιμάς.

Εννοώ, ελάτε τώρα! Θέλετε πραγματικά να είστε αυτό το άτομο;

Φυσικά αυτά είναι για τους πιο τολμηρούς. Κ σίγουρα πρέπει να είστε έξυπνοι με αυτό. Να ξέρετε πότε πραγματικά δε θα έπρεπε να πείτε κάτι. Το θέμα είναι όμως πως μερικές φορές πρέπει απλά να είστε κ ειλικρινείς - κ ας ξέρετε ότι κάποιος πιθανώς να προσβληθεί. Τα παιδιά το κάνουν αυτό. Για την ακρίβεια τα παιδιά είναι το τέλειο παράδειγμα. Όταν είσασταν μικροί δεν είχατε αναστολές. Τα παιδιά δεν έχουν προβλήματα. Είναι care-free. Αλλά έρχεται ένα σημείο στη ζωή που οι γύρω σου σου λένε ξέρεις κάτι; Αρκετά. Μεγαλώνεις, οπότε σταμάτα να είσαι ο εαυτός σου. Κ μετά θέτονται κάποια στάνταρ, νιώθεις ότι κρίνεσαι κ η προσωπικότητά σου διαμορφώνεται σύμφωνα με το feedback που παίρνεις. Οπότε παύεις να είσαι πραγματικά ο εαυτός σου. Κ ανεξάρτητα από το πόσο ελκυστικό μπορεί να γίνει αν είσαι 100% αυθεντικός, θεωρώ ότι από ένα σημείο κ πέρα είναι χρέος προς τον ίδιο σου τον εαυτό να μην καταπιέζεσαι.
Με το αρνητικό feedback αυτό που γίνεται στην ουσία είναι ότι η κοινωνία σου λέει "αυτό που κάνεις είναι λάθος - τροποποίησε". Το πρόβλημα ξεκινάει για μερικούς όταν αντί να τροποποιήσουν, σταματάνε. Σταματάνε να προσπαθούνε κ σταματάνε να εξελίσσονται. Για αυτό οι άνθρωποι γίνονται ντροπαλοί κ κλείνονται στον εαυτό τους. Ή άλλοι γεμίζουν πικρία κ μισούν τη ζωή. Γιατί δεν μπορείς να ζήσεις πραγματικά έτσι. Παράδειγμα σε αυτό αποτελούν οι γυναίκες που δεν εκφράζουν τόσο ανοιχτά όσο οι άντρες τη σεξουαλικότητά τους. Διότι όταν το έκαναν έλαβαν αρνητικά σχόλια.
Αν η κοινωνία αποδεχόταν τους ανθρώπους όπως είναι θα παρατηρούσαμε ένα περιβάλλον εντελώς διαφορετικό από το υπάρχον. Κ επειδή τα αναγνωρίζω αυτά, πάντα με έλκυαν οι άνθρωποι που προκαλούσαν. Οι άνθρωποι που δεν τους ένοιαζε τι θα πει ο κόσμος. Κ αυτά τα άτομα βρίσκονται πάντα ένα βήμα μπροστά.

Πάνω στο πως να είσαι χαρισματικός, προφανώς κ υπάρχουν κ άλλες τεχνικές που θα μπορούσατε να υιοθετήσετε (τις οποίες μπορείτε να ανακαλύψετε μέσω βιβλίων κλπ), αυτό είναι όμως το ζήτημα το οποίο ήθελα να αναλύσω σε αυτό το άρθρο.

Οπότε ορίστε πως το "να είσαι ο εαυτός σου", αυτή η ανόητη φράση που ακούμε όλοι από μικροί αλλά κανένας σχεδόν από εμάς δεν την είχε σε εκτίμηση ή της είχε δώσει ποτέ ιδιαίτερη σημασία, ελπίζω πως έγινε πλέον για εσάς μία με πιο πολυδιάστατο νόημα, πολύ πιο βαθύ απ' όσο μπορούσε κανείς να φανταστεί.

On depression

I'm back. Καιιιιιιι... θέλω πάλι  -μετά από δύο χρόνια- τι άλλο; Να κράξω.

Damn.

Έχετε ακούσει ποτέ την άποψη κάποιου κ είναι τόσο ΑΠΑΙΣΙΑ κ ΛΑΘΟΣ που σχεδόν αισθανθήκατε άσχημα για τον εγκέφαλο αυτού του ανθρώπου; Ναι. Αυτό έπαθα εγώ όταν διάβασα το παραπάνω κειμενάκι. Για να μην αναφέρω πως δεν είναι καν λογοτεχνικά ωραίο - παρόλο που έτσι μπορεί να νομίζει το άτομο που το έγραψε.

Σχετικά με την πρώτη πρόταση, να αναφέρω ότι το έχω νιώσει κ εγώ αυτό. Στην πρώτη γυμνασίου. Ήτανε ένα παιδί θυμάμαι... Ο Γκέρυ. Ο Γκέρυ ήταν ο τύπος του αγοριού που δεν μιλούσε σχεδόν σε κανέναν, παρόλα αυτά είχε λίγους κοντινούς φίλους. Άραζε έξω απ'το σχολείο με την παρέα του, καθισμένος πάνω στο μηχανάκι του, σκυμμένος ελαφρώς μπροστά κ είχε πάντα (μα πάντα) ένα εντελώς κενό βλέμμα. Κ δεν ξέρω γιατί, αλλά το έβρισκα ΠΟΛΥ ελκυστικό αυτό. Αναρωτιόμουν "τι μπορεί να τον βασανίζει άραγε;".

Το αστείο είναι ότι ο Γκέρυ μπορεί να μην είχε κ τίποτα - πέρα από ένα μόνιμο βλέμμα αγελάδας. Αυτονόητο είναι ότι αν ο Γκέρυ είχε κ πρόσωπο σαν αγελάδας, δεν θα με ενδιέφεραν καθόλου όλα αυτά.

Όμως το ότι με ελκύει κάτι τέτοιο, απέχει πολύ απ'το είμαι αρκετά ηλίθια ώστε να πιστεύω ότι μπορώ να το φτιάξω αυτό. Κ το κερασάκι στην τούρτα είναι ότι στο τέλος, μετά από όλο αυτό το παραλήρημα (αφού το έχει πιστέψει η τύπισσα ότι έχει κάνει τον άλλο καλά), ρωτάει ποιος θα σώσει αυτήν! Για να καταλάβετε πόσο "noob" κ χαομένη είναι.
Η αλήθεια είναι, ότι σε αυτές τις περιπτώσεις μόνο το ίδιο το άτομο μπορεί να βοηθήσει τον εαυτό του. Επιπρόσθετη αλήθεια είναι ότι το 50% της ευτυχίας μας είναι προκαθορισμένο κληρονομικά μέσω των γονιδίων μας. ΓΑΜΩΤΟ ΜΑΜΑ!

Τόσα misconceptions γύρω από το ζήτημα της στεναχώριας. Όπως πχ με τα ταξίδια. Θεωρούν πολλοί ότι αν βρισκόντουσαν σε ένα διαφορετικό μέρος θα γινόντουσαν ξαφνικά ευτυχισμένοι. Δυστυχώς, δεν είναι έτσι. Τη μιζέρια σου θα την βρεις καταχωνιασμένη κάπου κάτω κάτω μες την βαλίτσα σου. Ναι, δεν την πακέταρες, αλλά αυτή θα σε ακολουθεί - όπου κ αν πας.

"Geography isn’t any cure for what’s the matter with you."

—Ernest Hemingway, from Islands in the Stream

Είχα βγει με μια παρέα τις προάλλες, κλασικά τους έχω ζαλίσει με τα γκομενικά μου (καθόλου εγωκεντρική). Σε κάποια φάση κάνω μια παύση κ σκέφτομαι "ok stop that", οπότε γυρνάω σε ένα παιδί δίπλα μου κ τον ρωτάω "Εσύ Γιώργο (τυχαίο όνομα) τι λέει; Πες μου τα δικά σου, θα χαρώ να σε συμβουλεύσω κιόλας αν θες." Αλλά αφού το γυρνάμε από δω κ από κει κ η ερωτική του ζωή είναι σε μια τέτοια φάση

μου κάνει: "τι θα συμβούλευες κάποιον με αυτοκτονικές τάσεις;"

Mini εγκεφαλικό εγώ από μέσα μου. Εντάξει, σκέφτομαι, αυτό είναι σοβαρό. Αλλά το χω.
Το χω, το χω.

Σε αυτές τις περιπτώσεις γενικά καλό είναι να πιάνουμε κ να εξετάζουμε πόσο ικανοποιημένοι είμαστε από τη ζωή μας κ με τι δεν είμαστε ικανοποιημένοι. Κάθε τι.
Κ για να το πάω ένα βήμα παραπέρα, να εξετάσουμε αν αυτά που νομίζουμε ότι θέλουμε είναι πράγματα που όντως θέλουμε κ θα μας έκαναν περισσότερο ευτυχισμένους. Είναι τρομακτικό πόσοι άνθρωποι σπαταλάνε χρόνο κ καταλήγουν σε αδιέξοδα, επειδή απλά δεν έχουνε κάνει μια σωστή ενδοσκόπηση. Είναι κάτι που δεν θα έλεγα ότι παίρνει χρόνια - θα έλεγα είναι μία lifelong διαδικασία. Κ δεν εννοώ "θέλω το τάδε αμάξι". Ψαχτείτε κ με πιο deep πράγματα. Υπάρχουν concepts που μπορεί να έχετε σκεφτεί μία η δύο φορές στη ζωή σας (όσοι έχετε ένα πιο ανεπτυγμένο νοητικό επίπεδο), όμως να μην είναι καν στο radar σας κ να κάθεστε εκεί έξω επιδιώκοντας εντελώς διαφορετικά πράγματα. Πχ.

Σκεφτείτε λίγο. Αν αυτό που λέω είναι αλήθεια, αν υπάρχουν όντως πιο βαθιά πράγματα που θα επιθυμούσατε αλλά δεν έχετε επίγνωση για το ποια είναι αυτά, σκεφτείτε πόσα προβλήματα θα δημιουργούσε αυτό στη ζωή σας. Σωστά; Γιατί τα πράγματα που επιδιώκετε συνήθως δεν τα αμφισβητείτε κ δεν εξετάζετε γιατί τα κυνηγάτε. Πρέπει να υπενθυμίζετε στον εαυτό σας πως η δική σας ευτυχία μπορεί να μην βρίσκεται σε αυτό που κάνουν οι άλλοι γύρω σας.

Οπότε τι έχουμε εδώ. Καταρχάς οι περισσότεροι δεν ξέρουν καν τι θέλουν. Ακόμα κ αν κάποιοι νομίζουνε ότι το έχουνε σκεφτεί, αυτά που έχουνε σκεφτεί δεν είναι πραγματικά βαθιά κ genuine, αλλά αυτά που νομίζουνε ότι θέλουνε. Οπότε αν το πρώτο κιόλας βήμα για την προσωπική ανάπτυξη είναι εσφαλμένο, βγαίνεις εντελώς off track από εκεί που θα έπρεπε να κινείσαι στη ζωή. Κ αυτό είναι που υπαινίσομαι κ για εσάς. Ότι κανείς δεν έχει ιδέα!
Ας φέρουμε ένα παράδειγμα. Ας πούμε πως είστε στρατηγός. Αν αντί απλά να νικήσετε τον εχθρό, θέλατε να κάνετε επίδειξη ή να βασανίσετε τους αντιπάλους σας, θα είχατε προφανώς ένα πολύ διαφορετικό πλάνο ως προς το τι θα κάνετε. Κ ας είμαστε ειλικρινείς - το πιθανότερο είναι πως αυτό θα σας σκότωνε κιόλας. Ένας ψυχωτικός στρατηγός με διάθεση για show off δεν ζει για πολύ. Θέλω να πω, δεν έχει δει κανείς τους 300!;
Φεύγω όμως απ'τα advanced να τα αφήσω για άλλη φορά, αφού οι περισσότεροι δεν έχουμε λυμένα ούτε τα βασικά.

Τα βασικά λοιπόν βρίσκονται στην πυραμίδα του Maslow. Ο Maslow ήταν Αμερικάνος ψυχολόγος που ιεράρχησε τις ανάγκες του ανθρώπου από τις πιο βασικές κ πρωτόγονες μέχρι πιο ανεπτυγμένες κ πνευματικές.

Τι πιο φυσιολογικό λοιπόν από το να δουλέψουμε πάνω σε όλους αυτούς τους τομείς ώστε να αυτοπραγματωθούμε. Νοt that fucking complex! Διαβάστε βιβλία, διαβάστε άρθρα, σκεφτείτε μόνοι σας τρόπους. "Τι μπορώ να κάνω για να φτιάξω κάτι σε αυτόν τον τομέα;". Master your psychology. Ή μιλήστε σε έναν ειδικό. Έχουμε τομείς στους οποίους τα πάμε καλύτερα κ χειρότερα. Είτε γενετικά, είτε επίκτητα. Πχ μια κοπέλα αν έχει καλύτερα γονίδια κ είναι όμορφη, γενετικά στον τομέα 'esteem' που ανήκουν οι αισθητικές ανάγκες, είναι πιο ευνοημένη. Επίκτητα, κάποιος που από άσχημες εμπειρίες στην παιδική/εφηβική ηλικία καταστράφηκε η αυτοεκτίμησή του, μπορεί να τα βρίσκει λίγο πιο μπαστούνια εκεί. Δείτε τι πρέπει να βελτιώσετε. Γιατί αυτό που συμβαίνει κ πολλοί πέφτουν σε κατάθλιψη είναι ότι σταματούν να αναπτύσσονται. Eπειδή ακριβώς έχουμε επίγνωση των δυνατοτήτων μας, ξέρουμε το δυναμικό μας κ πως το σπαταλάμε, όταν φτάνουμε το σημείο στη ζωής μας που "βουρκώνουμε", είναι λογικό να μας πιάσει κατάθλιψη.
Όταν βρίσκεις τι θες στη ζωή, ακόμα κ αν δεν είναι δυνατό να το επιτεύξεις κατευθείαν, όταν δουλεύεις προς αυτό - κ μόνο από αυτό - θα νιώθεις καλύτερα.

Αναλογιστείτε επίσης ποιες είναι αξίες σας στη ζωή. Αν εμένα μερικές από τις αξίες μου είναι η δημιουργικότητα, η αυθεντικότητα, η ομορφιά, η ειλικρίνεια κ η δικαιοσύνη κ δεν κάνω τίποτα παραγωγικό, αντιγράφω τη μάζα, κυκλοφορώ σαν άστεγος με ξεχειλωμένα μπλουζάκια κ ανάκατα μαλλιά, λέω ψέματα κ αδικώ τους γύρω μου, ΠΡΟΦΑΝΩΣ θα νιώθω χάλια. Δεν είναι καμία επιστήμη.

Περί κατάθλιψης αλήθεια υπάρχουν δύο είδη για μένα.

Η hardcore κατάθλιψη με την κλινική έννοια του όρου. Εκεί που είναι ασθένεια κ υπάρχει πραγματικά κάποιο πρόβλημα με τους νευροδιαβιβαστές στον εγκέφαλο. Η μόνη αιτιολογημένη περίπτωση να πάρεις φάρμακα για μένα. Κ υπάρχει κ απλά η κακή ψυχολογία. Αυτό που αντιμετωπίζουν οι περισσότεροι κ το αποκαλούν "κατάθλιψη".
Θα παρομοιαζόταν καλά με κάποιο faulty κομπιούτερ. Η μία περίπτωση είναι πως το hardware είναι ελλαττωματικό, ο υπολογιστής έχει κάποιο θέμα. Η άλλη περίπτωση, είναι πως απλά έχεις κακό software, υπάρχει κάποιο bug, ένας ιός εκεί. Οπότε λειτουργεί λάθος. Τώρα με την κατάθλιψη είναι ακριβώς σαν τον υπολογιστή. Σπάνια είναι η περίπτωση να έχει πρόβλημα το hardware.
Aν πιστεύετε ότι όντως έχετε πρόβλημα, πηγαίντε διαγνωστείτε κ πάρτε τα χάπια για αυτό. Πολλοί γιατροί όμως σήμερα γράφουν συνταγές ενώ έχετε απλά κακή ψυχολογία.

Αν άκουγα το γιατρό μου, από τα 17 θα χαπακωνόμουν, αλλά είμαι πιο έξυπνη από αυτό. Τα φάρμακα δεν θα λειτουργούσαν για την δική μου περίπτωση. Παρόλα αυτά, όσα θα λειτουργούσαν για την δική μου περίπτωση, δηλαδή να κοιτάξω τις αιτίες κ να κάνω καλύτερη διαχείριση της καθημερινότητάς μου, θα βοηθούσαν κ κάποιον με κλινική κατάθλιψη. Γιατί το άτομο μπορεί να έχει την τάση, αλλά αν μπει σε ένα σωστό τριπάκι, they can cope.


Αυτό είναι ένα status δημοσιευμένο πριν από πολλούς μήνες κ αυτό που μου απάντησε το άτομο ήτανε μία τρελή συνειδητοποίηση για μένα.

Πως τα φτιάχνουμε; Ωραία. Φαντάζομαι θα ξέρετε όλοι την ιστορία του τζίτζικα κ του μέρμηγκα.
Ο χειμώνας πλησιάζει κ ο τζίτζικας δεν έχει κάνει τίποτα να προετοιμαστεί για αυτόν. Κάθεται όλη μέρα κ τραγουδάει. Ενώ από την άλλη ο μέρμηγκας έχει φτιάξει τη φωλιά του, έχει μαζέψει τρόφιμα, είναι απόλυτα έτοιμος για να επιβιώσει άνετα. Λοιπόν τι γίνεται. Ο χειμώνας έρχεται, ο μέρμηγκας είναι προστατευμένος κ έχει φαγητό για αυτή κ την επόμενη χρονιά κιόλας. Αν το κρύο παραταθεί, δεν θα έχει κανένα απολύτως πρόβλημα, θα είναι ευτυχισμένος με την οικογένεια του. Εσείς τώρα, που είστε σαν τον τζίτζικα, να το πω απλά: την έχετε γαμήσει! Είστε εκεί έξω στο κρύο, δεν έχετε σπίτι κ δεν έχετε φαγητό.
Που κολλάνε αυτά όμως;
Εγώ ως Αθηνά με την προσωπική μου ανάπτυξη έχω κάνει πολλά πράγματα. Αν δεν είχα περάσει σε μία σχολή δηλαδή, αν δεν είχα ένα υγιές κορμί κ ήμουν υπέρβαρη, αν δεν είχα το ένα κ το άλλο, δεν θα βρισκόμουν σε ένα τόσο καλό σημείο. Εσείς, δεν ξέρω για ποιο λόγο μπορεί να αισθάνεστε έτσι, αλλά στην ουσία σας λείπουν οι ψυχολογικοί πόροι - μπορεί να είναι επειδή δεν έχετε λεφτά, μπορεί να μην σας αρέσει η εξωτερική σας εμφάνιση, μπορεί να νομίζετε ότι δεν θα βρείτε ποτέ αυτόν που θα ερωτευτείτε κ θα παντρευτείτε μία μέρα. Ή πιο abstract καταστάσεις. Μπορεί να μην έχετε βρει σκοπό στη ζωή σας. Κ λογικά νιώθετε αβοήθητοι, κολλημένοι σε αυτήν την κατάσταση, γιατί ο χειμώνας είναι πια εδώ. Το θέμα όμως είναι ποιο. Ότι μπορείτε ακόμα να επιβιώσετε. Αν είστε έξυπνοι. Ναι, θα είναι πιο δύσκολο, αλλά όχι ακατόρθωτο.
Πρέπει να αλλάξετε την νοοτροπία σας. Όλα ξεκινάνε απ'το μυαλό. Χρειάζεστε την πίστη. Την αυτοπεποίθηση. Το κίνητρο. Γιατί εν τέλη το πρόβλημα δεν είναι αν σας απολύσουνε, ή αν δεν έχετε τη σχέση που θέλετε ή αν σας παρατήσουνε οι φίλοι σας. Το πραγματικό πρόβλημα είναι να μην έχετε τις ικανότητες για να τα αποκτήσετε αυτά, να χάσετε το drive κ το πάθος σας, την ικανότητα να σκέφτεστε στρατηγικά κ ανεξάρτητα. Αυτό είναι το τρομακτικό. Μπορεί να σας έχει συμβεί κάτι στο παρελθόν κ να νομίζετε ότι σας έχει καταστρέψει το συγκεκριμένο γεγονός. Ενώ στην πραγματικότητα αυτό δεν είναι αλήθεια, αλλά κ μόνο που το πιστεύετε είναι αρκετό.
Αφού δουλευτεί η νοοτροπία, μετά λάβετε δράση κ κάντε όλη τη σκληρή δουλειά. Αν θέλετε τα λεφτά, την επιτυχία, το σεξ, ή οτιδήποτε είναι αυτό που θέλετε (πριν έκανα μια τεράστια ανάλυση πάνω στις επιθυμίες) βγείτε κ κάντε κάτι για αυτό! Κ όταν το πετύχετε μην μείνετε στάσιμοι. Αναπτυχθείτε κ άλλο. Κ άλλο κ άλλο κ άλλο. Γιατί μπορεί να μην υπάρχει τελειότητα. Αλλά στην αυτοβελτίωση δεν υπάρχει όριο. Κ αυτό πρέπει να ξεκινήσει ΤΩΡΑ. Δεν γίνεται να το αποφεύγετε πια. Δεν γίνεται να τρέχετε μακριά από την συναισθηματική εργασία. Δεν μπορείτε να το αναβάλετε άλλο. Θα μπορούσατε ίσως να το κάνετε το καλοκαίρι ή το φθινόπωρο. Αλλά τώρα είναι χειμώνας. Τώρα είναι ώρα για κινητοποίηση. Αυτό είναι το άσχημο, ότι δεν μπορείτε να το αποδεχτείτε αυτό. Δεν υπάρχει κάποια κατάσταση έκτακτης ανάγκης, να μπει το fight or flight mode - δεν είναι ότι υπάρχει κάποια φωτιά κάτω απ'τον κώλο σας. Μένετε λοιπόν αναπαυτικά στην κατάθλιψή σας.
Κ για να καταλάβετε καλύτερα τι εννοώ. Η Αμερική όταν ήταν να ξεσπάσει ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος είχε ξεπατωθεί να φτιάχνει πλοία. Είναι απίστευτο σε πόσο γρήγορους ρυθμούς φτιαχνόντουσαν αυτά τα πλοία. Ένα έθνος σε περιόδους ειρήνης, ας πούμε πάλι για την Αμερική - οκ, υπάρχουν οι δημοκράτες, οι ρεπουμπλικάνοι, τσακώνονται μεταξύ τους, τους παίρνει δέκα χρόνια να περάσουν μια απόφαση πάνω στο σύστημα υγείας... Αυτή συνεπώς είναι μία χώρα μες την τεμπελιά κ χωρίς κίνητρα. Έχουνε την πολυτέλεια να κάνουνε αυτές τις μαλακίες. Ας πούμε τώρα ότι γίνεται ένας πόλεμος ξανά. Όχι σαν αυτόν του Ιράκ, εκεί η Αμερική δεν κινδύνευε πραγματικά. Ένας σοβαρός πόλεμος. Τι πιστεύετε ότι θα γινότανε; Μάλιστα.

Αυτό που προτείνω, είναι ότι κ εσείς έχετε την ίδια δυνατότητα να κινητοποιηθείτε. Πρέπει όμως να προετοιμαστείτε να υπομείνετε τον πόνο που θα έρθει. Διότι το ότι θα συμβεί κάτι τέτοιο είναι δεδομένο. Κ μπορεί να σκέφτεστε "οοοοοοόχιιιιι, δεν θέλω να το κάνω, δεν θέλω αυτές τις αλλαγεεεές". Γιατί ξέρετε τα πράγματα που πρέπει να κάνετε! Αλλά δεν θέλετε να τα κάνετε!
Καθυστερώντας το αυτό, τόσο πιο βαθιά χώνεστε στην κατάθλιψη. Κ τόσο πιο δύσκολο θα είναι για σας να κάνετε κάτι μετά.
Τι χρειάζεται; Πρέπει να είστε πρόθυμοι να κάνετε τα πάντα.
Χρειάζεται να πηγαίνω στο γυμναστήριο κάθε μέρα κ να ξεκωλώνομαι για δύο ώρες; Θα το κάνω.
Χρειάζεται να παρατήσω τη δουλειά μου κ να βρω μια άλλη; Τρεις άλλες; Θα το κάνω.
Χρειάζεται να διαλύσω τη σχέση μου κ να πάρω διαζύγιο; Θα το κάνω.
Χρειάζεται να πάω σε μία καινούρια πόλη; Σε μια καινούρια χώρα; Θα το κάνω.
Αυτό είναι το mindset.
Αν θέλετε να συνεχίσετε να καθυστερείτε την προσπάθεια επειδή φοβάστε για όλα τα πράγματα που θα μπορούσαν να πάνε στραβά, για το πόσο θα υποφέρετε, πόσο άβολα θα νιώθετε - δεν υπάρχει πραγματικά κάτι άλλο να μπορώ να πω.

It's a mental prison break. 

#SeizeIt