Thinkin 'bout the D (-cognition)

Αυτή ήταν η μέρα που ένα αγόρι προσπάθησε να μου μιλήσει στο facebook αλλά εγώ έπαθα trigger από τη λέξη "αυτοαναφορική" κ απλά μετά σκεφτόμουν τα δικά μου πάλι.


"Αυτοαναφορική φούσκα"; Ήθελε να μου πει αυτό το άτομο, ότι δεν ζούμε όλοι σε μία τέτοια;

Κ επειδή φίλε μου (γιατί ξέρω ότι θα το διαβάσεις) χαρακτήρισες κ τα άρθρα μου ως "κειμενάκια βασικής ψυχολογίας διδακτικού ύφους" ψάξου κ με κάτι not-so-basic που αναλύω κ εδώ κάτω, το οποίο λέγεται "deficiency cognition vs being cognition". Θα είναι eye opening. 

Θυμήθηκα αυτό το κείμενο που είχα γράψει τον Ιούλιο του 15. (Τι με πιάνει τα καλοκαίρια κ φιλοσοφώ; Δεν ξέρω. Ίσως είναι ο λιλά ουρανός, η -ακόμα κ τώρα- δυνατή βροχή, η κίνηση στους δρόμους τις νυχτερινές ώρες. Ίσως είναι τα βράδια αυτής της εποχής, που σε κάνουν να χάνεις τον εαυτό σου, οπότε θέλω να μείνω μόνη μου. Να παίρνω τον λιγότερο ταξιδεμένο δρόμο για τον γυρισμό τη νύχτα. Κατά προτίμηση αυτόν με τα λουλούδια στα πλάγια.)

"Διακοπές εδώ στο πουθενά, πήγα πριν στο mini market στα αλήθεια με την πεποίθηση ότι μπορεί να βρω vegan γάλα. (...)
Την έχω δει κ φιλόσοφος - ανέλυα είκοσι λεπτά ξαπλωμένη έναν στίχο της Iggy που λέει "you can only trust yourself". Κατέληξα στο ότι δε μπορούμε να εμπιστευόμαστε κανέναν, ούτε καν τον ίδιο μας τον εαυτό. Ο καθένας μας βιώνει μία προσωπική πραγματικότητα κ όχι συλλογική. Μου αρέσει συχνά να σκέφτομαι ότι είμαι ο θεός, επειδή εγώ δημιουργώ το σύμπαν μου. Όμως ο θεός είναι κ παντογνώστης κ εγώ το μόνο που γνωρίζω είναι το δικό μου σύμπαν, που αποτελείται από το εγώ, το υπερεγώ, το εκείνο, το συνειδητό, το προσυνειδητό κ το ασυνείδητό μου. Ενώ στην πραγματικότητα υπάρχουν τρία σύμπαντα. Το δικό μου, το δικό σας κ το οικουμενικό σύμπαν. Είναι συντριπτική η συνειδητοποίηση ότι κάθε σκέψη που κάνουμε δεν είναι απαραίτητα σωστή. Απλά σκεφτείτε την τελευταία φορά που πιστεύατε κάτι με όλο σας το είναι κ αποδείχθηκε λάθος. Μια λυπητερή ιστορία τεσσάρων λέξεων από εμένα: πίστευα ότι με αγαπούσε.
Για αυτό δε μπορώ να κρίνω κ ανθρώπους με διαφορετικές αντιλήψεις, τους φασίστες πχ. Γιατί στο δικό τους μυαλό, με το δικό τους τρόπο σκέψης, ο εθνικοσοσιαλισμός κατέληξαν ότι είναι η ιδανικότερη ιδεολογία παράδειγμα. Δεν φταίνε που δεν έχουν μορφωθεί αρκετά κ δεν έχουν διευρύνει τους πνευματικούς τους ορίζοντες; Ναι, φταίνε. Όμως τι να κάνουμε, στο μυαλό τους αυτοί ακολουθούν το σωστό. Εδώ μπαίνει το ερώτημα μορφώνουμε ή τσακίζουμε τους φασίστες. Δε θέλω να εμβαθύνω, όμως είναι πολύ πιο περίπλοκο από όσο το αντιμετωπίζουν μερικοί.
Συνήθιζα να έχω κ μία φοβία. Ότι η πραγματικότητα που βιώνω, μπορεί να μην είναι αληθινή, αλλά προϊόν του μυαλού μου, ότι δηλαδή αυτή τη στιγμή το κείμενο που γράφω μπορεί να μη φτάσει ποτέ στα μάτια σας κ όλα να είναι μία φαντασίωση μου, κάτι εντελώς δικό μου. Ηλίθιο αλλά εν μέρη πετυχημένο. Γιατί πάσχω από χαμηλή αυτοεκτίμηση κ έχω έτσι κ αλλιώς μια διαστρευλωμένη εικόνα για τον εαυτό μου. Όμως ακόμα κ εσείς που μπορεί να είστε απόλυτα υγιείς, σύμφωνα με τη θεωρία που ανέλυσα μόλις, ζείτε κ σεις στη δική σας πραγματικότητα.
Ο αυτός είναι κ ο λόγος που μου αρέσει να μιλάω με πολλούς ανθρώπους κ να ακούω όσα έχουν να πουν, ακόμα κ όταν πιστεύω πως θα είναι όλα βλακείες. Εκείνη τη στιγμή εισέρχομαι στο σύμπαν τους. Μ' αρέσει να 'μαι αστροναύτης. 

Οπότε μπορούμε τελικά να είμαστε ποτέ αντικειμενικοί; Να εξουδετερώσουμε το "σύνδρομο της οικειότητας" κ να σκεφτόμαστε έξω από τα κεφάλια μας; Είναι δύσκολο ή αδύνατο;

Θα ήθελα να μπορώ να αποστασιοποιηθώ από τον εαυτό μου. Όμως είμαι το κελί μου. Κ όσο κ να θέλω να το νομίζω - δεν θα είμαι ποτέ ελεύθερη."

Θυμήθηκα αυτό κ σκεφτόμουν πόσο δίκιο έχω ακόμα κ μέσα στην παράνοια μου. Ή διαύγειά μου;

Τέλος πάντων.

Αυτό που ξέρω είναι ότι η φαντασία είναι τόσο πραγματική όσο η πραγματικότητα. 

Οι ίδιες οι εγωτικές μας ελλείψεις κ νευρώσεις διαστρευλώνουν την αντίληψή μας για την πραγματικότητα. H ακρίβεια της αντίληψής μας εξαρτάται από την συναισθηματική ωριμότητα κ την ψυχική υγεία μας. K η παραμόρφωση που δημιουργείται από αυτό που θέλει το εγώ μας κ από τις προσωπικές μας ατζέντες, δεν είναι μία μικρή παραμόρφωση. Είναι τεράστια κ είναι αυτό που οδηγεί σε πολλά από τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε στη ζωή μας. 

Ένα αυτοπραγματωμένο άτομο είναι πιο πιθανό να αντιλαμβάνεται τον κόσμο σαν να είναι ανεξάρτητος, όχι μόνο από αυτόν, αλλά κ από το ανθρώπινο είδος γενικότερα. 

Να πως το περιγράφει ο Maslow:

"A self actualized person can more readly look upon nature as if it were there in itself and for itself and not simply as if it were there for a human playground, put there for human purposes. He can more easily refrain from projecting human purposes onto it. And in a word he can see it is there in its own being, rathen than something to used, or something to be afraid of, or something to be reacted to in some other human way. A section of cancer seen through a microscope - if only we can forget that it is a cancer, it can be seen as a beautiful and intricate and awe-inspiring organization. A mosquito is a wondrous object if seeing as an end in itself."

Οπότε τι είναι "being-cognition"; Είναι η δυνατότητα να βλέπεις τα πράγματα ολιστικά κ απομονωμένα, όπως είναι πραγματικά. Με έναν πολύ προσεκτικό τρόπο, χωρίς να τα ταξινομείς. Χωρίς να μπλέκεις το εγώ σου, τις επιθυμίες, τις ανάγκες σου, τους φόβους κ τις ατζέντες σου. 

Να αντιλαμβάνεσαι κάτι για αυτό που είναι, κ όχι για αυτό που είναι για σένα. Δηλαδή χωρίς να προβάλλεις όσα προαναφέραμε πάνω του.

Το αντικείμενο μπορεί να είναι ένα υλικό αντικείμενο όπως ένα δέντρο, ένα αμάξι, ή ένα τραπέζι - ή μπορεί να είναι ένα ζωντανό αντικείμενο, ένα ζώο, ένας άνθρωπος. Μπορεί επίσης να είναι ένας θεσμός. Η κυβέρνηση, το ρεπουμπλικανικό κόμμα. Η εκκλησία. Οι μορμόνοι. Ή μία φυλή ανθρώπων πχ οι Αφροαμερικάνοι ή οι Ασιάτες.

Το πως αντιλαμβάνεσαι ένα πράγμα είναι σημαντικό γιατί αυτό καθορίζει πως θα αντιδράς σε αυτό. Τώρα - αν αντιλαμβάνεσαι κάτι όπως είναι, παίρνεις την πιο έγκυρη αναπαράσταση που μπορείς για αυτό. Αν το αντιλαμβάνεσαι όπως είναι για σένα, έχεις μία διαφορετική εικόνα, η οποία είναι αποτέλεσμα των οποιονδήποτε θεμάτων μπορεί να έχεις εσύ στη ζωή.

Αντίστροφα αν δεν είσαι εσύ αυτός που το κάνει, μπορεί να είσαι ο αποδοχέας, δηλαδή να σε αντιλαμβάνονται οι άλλοι όχι όπως είσαι, αλλά όπως είσαι για εκείνους. Χτυπάει κάποιο καμπανάκι αυτό; Γιατί συνήθως όταν μας συμβαίνει, δεν είναι κάτι που μας αρέσει. Πιστεύουμε ότι είναι άδικο, ανακριβές κ ότι δημιουργεί προβλήματα. Έτσι συμβαίνει όταν το κάνουμε κ εμείς.

Being-cognition λοιπόν είναι η πιο ακριβής κ παθητική μορφή αντίληψης, με την έννοια ότι δεν προσθέτουμε πολλά πράγματα σε αυτή. 

Ξανά με τα λόγια του Maslow:

"Self actualizing people take a non valuing, non judging, non interfering and non condemning attitude towards others. A desirelessness and a choiceless awareness. This understanding permits much clearer and more insightful perception and understanding of what is actually there."

Οπότε βλέπουμε ξεκάθαρα τη διαφορά του να κοιτάς κάτι κ να το βλέπεις όπως πραγματικά είναι, κ αυτού που αποκαλούμε κανονικά αντίληψη. 

Deficiency-cognition απ'την άλλη, είναι μία μερική κ ελλιπής μορφή εμπειρίας. Είναι ένας βασισμένος στην ανησυχία κ ατελής τρόπος αντίληψης του κόσμου. 

Ο βαθμός που έχεις ελλείψεις, που χρειάζεσαι ασφάλεια, ή συναισθηματική παρηγοριά, ή λεφτά, ή οτιδήποτε το εγώ σου τυχαίνει να χρειάζεται στη ζωή, καθορίζει πως θα αξιολογείς τα πράγματα που κοιτάς για να δεις αν θα σου το δώσουν αυτό ή όχι. Κ το μυαλό είναι λαμπρό στο να φιλτράρει αυτόματα κ υποσυνείδητα τι είναι σχετικό κ τι μη σχετικό. Σκέφτεσαι: Με κάνει αυτό χαρούμενο ή στεναχωρημένο; Νευριασμένο ή ήρεμο; Είναι καλό ή κακό για μένα; Πως είναι αυτό για την καριέρα μου; Πόσα λεφτά θα μου φέρει; Είναι όμορφο ή άσχημο;

Είναι εμφανώς μία πιο ενεργή μορφή αντίληψης σε σχέση με το b-cognition, δηλαδή το απλά αράζω κ παρατηρώ τι είναι εκεί.

Είναι απογοητευτικό να φτάνεις ένα σημείο στην ψυχολογική σου ανάπτυξη, όπου κοιτάς γύρω σου κ συνειδητοποιείς ότι ζεις σε μία επαυξημένη πραγματικότητα. Η επαυξημένη πραγματικότητα δεν είναι μία τεχνολογική φαντασία του μέλλοντος όπου τα κομπιούτερ κ τα γυαλιά εικονικής πραγματικότητας θα προβάλλουν εικόνες στην συνηθισμένη ζωή. Είναι ήδη εδώ κ είναι αυτό που τα ανθρώπινα μυαλά είναι ιδιοφυΐες στο να κάνουνε. Είναι αυτό που κάνει το ανθρώπινο είδος τόσο δυνατό κ καταστροφικό. Είμαστε λογικά οι μόνοι οργανισμοί στη γη που ζούνε σε μία επαυξημένη πραγματικότητα. Επαυξημένη από τα σενάριά μας, τις φαντασιώσεις κ τα θέλω μας. Στο βαθμό που δεν καταλαβαίνουμε ότι αυτό συμβαίνει. Κ παρόλα αυτά την ίδια στιγμή ο νους μας μας λέει ότι είμαστε τα μόνα πλάσματα με αυτογνωσία στον πλανήτη. Κ σκεφτόμαστε ότι εμείς ξέρουμε ποιοι είμαστε, τι κάνουμε κ πως τα χαζά ζώα είναι που δεν ξέρουν. Αλλά όσο εξελίσσεσαι, τόσο καταλαβαίνεις ότι αυτό το αφήγημα που σου προβάλλει η κοινωνία, ή ακόμα κ η επιστήμη πολλές φορές, ότι οι άνθρωποι είμαστε οι πιο έξυπνοι κ στην κορυφή της τροφικής αλυσίδας είναι μια απάτη. Κ ενώ έχουμε αναμφισβήτητα κάποιες αξιοσημείωτες πνευματικές ικανότητες, το πρόβλημα είναι ότι δεν αναγνωρίζουμε ότι το εγώ μας δημιουργεί ενός είδους ομίχλη μέσα από την οποία δεν μπορούμε να δούμε καθαρά την πραγματικότητα.

Θέλω να πω. Ελάτε τώρα. Είμαστε επίσης το μόνο είδος που έχει θρησκείες.

“It’s relatively easy to agree that only Homo sapiens can speak about things that don’t really exist, and believe six impossible things before breakfast. You could never convince a monkey to give you a banana by promising him limitless bananas after death in monkey heaven. But why is it important? After all, fiction can be dangerously misleading or distracting. People who go to the forest looking for fairies and unicorns would seem to have less chance of survival than people who go looking for mushrooms and deer. And if you spend hours praying to non-existing guardian spirits, aren’t you wasting precious time, time better spent foraging, fighting, and fornicating?”
— Yuval Noah Harari, Sapiens: A Brief History of Humankind

Πέρα από αυτό. Αν κοιτάξουμε ποτέ την πραγματικότητα όπως είναι θα ανακαλύψουμε ότι δεν υπάρχουν προβλήματα σε αυτήν. Κάθε πρόβλημα είναι κατασκεύασμα του μυαλού. Σκεφτείτε το πιο βαθύ πρόβλημα που έχετε. Που σας ενοχλεί μέχρι αηδίας. Κάτι που θεωρείτε εντελώς ανυπέρβλητο. Κ τώρα προσπαθήστε να φανταστείτε ότι αυτό το πράγμα είναι μόνο ένα δημιούργημα της σκέψης σας κ δεν υπάρχει καθόλου. Σίγουρα θα υπάρχει κάποιος εκεί έξω που κάπου εδώ θα σκεφτόταν "Μα πως γίνεται αυτό; Δεν γίνεται, όχι δεν καταλαβαίνεις, το δικό μου πρόβλημα είναι πραγματικό πρόβλημα, έχω ένα πραγματικό σοβαρό πρόβλημα, πχ, το παιδί μου είναι εθισμένο στα ναρκωτικά. Πως μπορείς να μου λες ότι αυτό είναι μία προβολή του μυαλού μου;"

Ναι.

Είναι δύσκολο να πείσεις κάποιον που είναι τόσο υποσυνείδητα απορροφημένος στην ελλειματική του αντίληψη της πραγματικότητας για αυτό που λέω. Δεν μπορεί καν να μπει στη θέση του να σκεφτεί έτσι.

Κ αυτό είναι ακριβώς που διαφοροποιεί έναν συνηθισμένο άνθρωπο από έναν αυτοπραγματωμένο άνθρωπο. Γιατί ο αυτοπραγματωμένος άνθρωπος, ίσως όχι πάντα, ίσως όχι στο 100%, αλλά τουλάχιστον σε ένα σημαντικό βαθμό είναι ικανός να δει την πραγματικότητα έξω από τον εαυτό του. 

Πάνω σε αυτήν τη θεωρία εν τέλη, καλώς ή κακώς, επειδή ζω στη δύση κ επειδή δεν έχω σκοπό να γίνω απαθής στα πάντα ή να πάω κάποια στιγμή σύντομα μόνη μου στα βουνά να διαλογίζομαι όπως ο Σιντάρτα, ένας από τους τρόπους που την χρησιμοποιώ είναι για να μην νοιάζομαι κ τόσο. Να μην τρελαίνομαι. Να θυμάμαι ότι αυτό που είναι σημαντικό για μένα δεν είναι κ τόσο σημαντικό γενικά. Να επαναξιολογώ. Να γίνομαι πιο λογική κ αντικειμενική. Για να το τσιλλάρω ρε παιδί μου. Κ μετά από αυτό να μπορώ να ξαναπώ:

I am perfect (?)

1. Πλέοντας στο χαμηλό επίπεδο συνειδητότητας μου, διαβάζω για δεύτερη φορά τις λέξεις στις εικόνες.

Τώρα πιο ρυθμικά. 

Τις πιστεύω. 

Τουλάχιστον στιγμιαία. 

Μερικές φορές, όταν δε βλέπω διαφημίσεις που προσπαθούν να με πείσουν ότι χρειάζομαι *αυτό* - ("φυσικά κ χρειάζομαι *αυτό*") - πείθομαι κ για ωραία πράγματα.

Ω ναι.

Πόσο μου αρέσουν αυτά τα positivity blasts.

Στο υψηλό επίπεδο συνειδητότητάς μου γελάω μαζί μου, που σαν δεκάχρονο παιδί, ότι sorta kinda δε μου φαίνεται ακραίο ή παράλογο, το δέχομαι άκριτα.

Λέω στον εαυτό μου:

Είσαι τέλεια ατελής, αλλά αδιάφορη προς αυτό, αφού όλοι είμαστε. (για το καλό της διανοητικής υγείας μου)

Λέω πως αυτές οι θετικές δηλώσεις είναι ένα μάτσο μαλακίες.

Κ λέω:

Μπορώ να κάνω τα πάντα μερικά πράγματα, αρκετά καλά.

Κ πως αγαπώ τον εαυτό μου, θα είμαι λίγο πιο καλή προς τον εαυτό μου σήμερα.

2. Τι σημαίνει θα είμαι λίγο πιο καλή προς τον εαυτό μου σήμερα;

Σημαίνει πως ΓΙΑ ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΕΣΤΩ - ΜΕ ΣΥΝΕΙΔΗΤΗ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΕΣΤΩ, θα συγχωρέσω τον εαυτό μου, που δεν ήξερα αυτό που δεν ήξερα πριν το μάθω.

Πως δε θα σκεφτώ καν το παρελθόν μου.

Απόψε θα επιτρέψω στον εαυτό μου να απολαύσει τον κόσμο κ όχι να τον σώσει.

3. Μαθαίνω κάθε μέρα πως να αφήνω το κενό ανάμεσα σε αυτό που θέλω να είμαι κ αυτό που είμαι να με εμπνέει κ όχι να με τρομοκρατεί.

Κ μερικές φορές, κάνω κάτι τρελό ε. 

Λέω πως σήμερα απλά θα υπάρχω. 

Κανένας σκοπός.

Καμία αντίσταση.

Θα αποδεχτώ την πραγματικότητα όπως είναι.

Όχι όπως θα ήθελα να είναι.

Όχι όπως θα έπρεπε να είναι.

Όπως είναι.

Θα περιφέρω λίγο το κουρασμένο μου σώμα κ θα πάω στο κρεβάτι μου.

Δε θα αφήσω κανέναν να μου πει ότι το να κάθεσαι στο σκοτάδι μόνος σου είναι λάθος.

Κ αυτή είναι η καλύτερή μου μέρα.

4. Είμαι μόνη, αλλά όχι μοναχική.

5. Είμαι ολοκληρωμένη, αλλά δεν έχω τελειώσει. 

6. Ίσως όλον αυτό τον καιρό νόμιζα ότι ήθελα να είμαι ποιήτρια, ενώ ήθελα απλά να είμαι το ποίημα.

Sin Boy breakdown - How to be charismatic

Πρόσφατα παρακολούθησα ένα βίντεο (του οποίου το link θα παραθέσω ακριβώς από κάτω) στο οποίο ο Sin Boy δίνει συνέντευξη στο ComedyLAB.

www.youtube.com/watch?v=wifnboM0iio

Σε μέσες άκρες, αυτό που συμβαίνει είναι ότι οι δημοσιογράφοι (;) κάνουν ερωτήσεις στον Sin Boy, τις οποίες εκείνος σνομπάρει εντελώς - κυριολεκτικά στις περισσότερες από αυτές δεν απαντάει καν - κ γενικά συμπεριφέρεται σαν μαλάκας κ απροσάρμοστο. Αφού περνάνε τα δέκα λεπτά της πιο cringe-worthy συνέντευξης που έχω παρακολουθήσει ποτέ κ ενώ ο Sin Boy δεν έχει προσφέρει καθόλου από το υλικό που αυτοί που του κάνουν τις ερωτήσεις θα ήλπιζαν, εκείνος ανακοινώνει πως πέρασε η ώρα που πληρώθηκε κ τους κουνάει το μαντήλι.

Έβριζα από μέσα μου τον τύπο, πάτησα dislike στο βίντεο, παρόλα αυτά όμως κάτι μέρες μετά έπιασα τον εαυτό μου να σκέφτεται πως υπάρχει κάτι πολύ ελκυστικό στην περσόνα του Γκέκα (το πραγματικό του όνομα).

Κ αναρωτιόμουν τι είναι αυτό που με ελκύει τόσο κ απορούσα με τον εαυτό μου, που μία από τις πιο σημαντικές αρχές για μένα είναι η ευγένεια.

And then it hit me.

Ο Sin Boy έχει αυτό που ονομάζουμε charisma. Κ το να έχεις charisma, ουδεμία σχέση έχει με το να είσαι αρεστός ή να έχεις τρόπους.

Χαρισματικός είναι ο άνθρωπος που είναι σίγουρος για τις πράξεις κ τις απόψεις του. Που μπορεί να εκφράζεται κ να είναι απόλυτα ο εαυτός του. Κάθε στιγμή. Δεν τον ενδιαφέρει να αρέσει ή να είναι αποδεκτός. Ανεξάρτητα από το ποια μπορεί να είναι η άποψη των άλλων, εκείνος έχει τα δικά του πιστεύω, τα οποία δεν φοβάται να εκφράσει κ δεν αλλάζουν ανάλογα με το κοινό που έχει. Ο κομφορμισμός για την προσωπικότητα του είναι έννοια άγνωστη. Τολμάει να είναι διαφορετικός κ αυτό φαίνεται ακόμα κ στην εμφάνισή του. Κοιτάξτε τον ας πούμε. Φοράει μία γαμημένη μάσκα λες κ πήγε επίσκεψη σε νοσοκομείο. And he doesn't give a flying fuck. Σου λέει μες τη μούρη σου ότι γουστάρει Trump. Δεν τον νοιάζει τι μπορεί να υποθέσεις για αυτό. Όταν παρατηρείς αυτήν την ανοσία στην κοινωνική πίεση (η οποία δείχνει θάρρος κ αυτοτοπεποίθηση), έλκεσαι φυσικά από αυτό γιατί είναι ένα στοιχείο το οποίο οι περισσότεροι από εμάς θα θέλαμε να είχαμε. Κ όλο αυτό είναι το δεύτερο concept για την ακρίβεια που θα έβαζα στη λίστα με τα πράγματα που θες αλλά δεν ξέρεις ότι θες, μετά από το ακόλουθο.

Γιατί θες να είσαι αυθεντικός. Θες να δρας, μιλάς, σκέφτεσαι κ συμπεριφέρεσαι αυθεντικά. Αυθόρμητα. Με έναν ανεμπόδιστο τρόπο. Τόσο ανεμπόδιστο που θα μπορούσαμε ίσως να πούμε σαν να είσαι ελαφρώς μεθυσμένος. Χωρίς να έχεις αυτούς τους φόβους κ τις ανησυχίες στο πίσω μέρος του μυαλού σου. Τις επιφυλάξεις... Ανησυχώντας για το "τι θα σκεφτούν για μένα;" ή "τι θα γίνει αν συμβεί αυτό;" κ όλα τα τυπικά πράγματα που περνάνε απ' το μυαλό σου. Κ θες να είσαι έτσι παντού. Στις σχέσεις σου, στη δουλειά σου, παντού, απ' την ώρα που ξυπνάς, μέχρι την ώρα που πέφτεις στο κρεβάτι σου. Φανταστείτε κ αυτό. Κ σκεφτείτε πάλι πόσο μακριά από αυτό βρίσκεται μία συνηθισμένη σας μέρα. :)
Κ το θέμα εδώ δεν είναι να σας πω πως θα καταφέρετε να συμπεριφέρεστε με αυτήν την ελευθερία, διότι πριν μιλήσουμε για κάτι τέτοιο, πρέπει πρώτα να τονίσουμε το γεγονός ότι δεν συνειδητοποιείτε καν ότι τα θέλετε αυτά τα πράγματα! Όχι πραγματικά. Ίσως σας ακούγονται ωραία καθώς σας τα λέω, αλλά δεν είναι στο μπροστινό μέρος του μυαλού σας. Θέλετε άλλα ηλίθια πράγματα. Όπως λεφτά... ή σχέσεις... ή σεξ... ή επιτυχία... ή γνώση... Δεν θέλετε όσα λέω. Ή μάλλον τα θέλετε, deep down. Χωρίς να το ξέρετε. Έχουμε λοιπόν ταυτοχρόνως να κάνουμε με τις μη αυθεντικές σας επιθυμίες κ τις αυθεντικές σας. Κ οι πρώτες μπαίνουν συνέχεια στο δρόμο των δεύτερων. Οπότε πριν ανησυχήσετε για το πως θα καταφέρετε όσα προανέφερα, ανησυχήστε πρώτα για το ποια είναι τα πράγματα τα οποία πασχίζετε να επιτύχετε.
Αλλά επειδή έφυγα απ' το θέμα κ επειδή αυτά τα έχω ξανά αναλύσει σε άλλο άρθρο (https://comme-des-fuckdown.blogspot.gr/2016/09/on-depression.html), συνεχίζω.

Για να είσαι χαρισματικός συνεπώς πρέπει να έχεις κ κάποια πιστεύω.

Πρέπει να έχεις κάποια χαρακτηριστικά στοιχεία ή ενδιαφέροντα.

Ας πούμε ότι ο Χ είναι στην καλών τεχνών κ ζωγραφίζει. Όταν σκέφτομαι τη ζωγραφική ή όταν έχω μία απορία, ποιον θα πάρω τηλέφωνο; Ακριβώς. Πρέπει να είστε γνωστοί για κάτι.

Το μεσημέρι μιλούσα με κάποιον για ένα αγόρι που έβγαινα τον Σεπτέμβριο κ το οποίο παράτησα ελαφρά την καρδία.

"Μου άρεσε αυτό το αγόρι. Κ απ' ότι μου λες σου συμπεριφερόταν άψογα, σου έπαιρνε δώρα, λουλούδια, σε κέρναγε κ σου 'χε κάνει το τραπέζι. Γιατί;"

Ναι, όλα αυτά είναι αλήθεια. Να προσθέσω ότι είχε κ πολύ ωραία εμφάνιση. Ήξερα όμως ότι το πράγμα δεν θα εξελισσόταν από το τρίτο κιόλας ραντεβού, όπου επειδή δεν υπήρχαν θέματα για συζήτηση, αναγκάστηκα να σχολιάζω τον κόσμο γύρω μου. Μου 'χει ξανασυμβεί αυτό. Είναι ας πούμε "η ένδειξη" για μένα. Αν όταν είμαι με κάποιον αρχίσω κ σχολιάζω τους ανθρώπους γύρω μου...

Οπότε έχετε κάποιες γαμημένες απόψεις. Να είστε ενημερωμένοι. Να είστε ενδιαφέροντες. Να είστε cool. Μην είστε mainstream. Κ ΠΑΡΑΚΑΛΩ, μη λέτε mainstream πράγματα ή ατάκες. Κ όταν λέτε, αναγνωρίστε το κ διορθώστε το. Μην είστε σαν το παιδί από κάτω ας πούμε.

Ναι...

Ακόμα κ αντίθετες απόψεις να έχει κάποιος από μένα, μέχρι κ ιδεολογικά, μπορώ να σεβαστώ περισσότερο εκείνον που θα μου πει εγώ πιστεύω αυτά -ένα κ δύο κ τρία- κ τα στηρίζω για αυτό -ένα, δύο, τρία-, από κάποιον που βρίσκεται σε παντελή άγνοια ή αδιαφορία. Ίσως τον πρώτο τον μισήσω περισσότερο. Αλλά θα τον σέβομαι κ περισσότερο.

Να μιλήσω για τον Hitler. Ο Hitler δεν ήταν αρεστό πρόσωπο (στους περισσότερους at least). Αλλά επηρέαζε τον κόσμο. Ήταν μαγνητικός στη φύση του κ ικανός να τραβάει την προσοχή.

Σημαντικό για να είσαι χαρισματικός είναι όταν σας σκέφτονται οι άλλοι άνθρωποι να σας έχουν στο μυαλό τους ως ένα άτομο με συγκροτημένη προσωπικότητα, που έχει κάποιες πολύ συγκεκριμένες αξίες. Κ με αυτόν τον τρόπο ακριβώς θα είστε κ περισσότερο αξιομνημόνευτοι.

Φαντάζομαι επίσης ότι όλοι, τουλάχιστον μία φορά στη ζωή σας, θα έχετε γνωρίσει κάποιον που είναι ακριβώς το αντίθετο του χαρισματικού. Cause you can fucking tell. Τα άτομα αυτά όταν μιλάνε φαίνονται κάπως διστακτικά κ φοβισμένα - το μυαλό τους ταλανίζει αν θα αρέσουν ή όχι. Οι απόψεις τους αλλάζουν, απλά κ μόνο για να έχουν την έγκριση κάποιου. Δεν είναι δυναμικοί κ δεν πατάνε στα πόδια τους.

Η σιγουριά που προανέφερα οφείλει να υπάρχει κ για την άποψή που έχετε για τον εαυτό σας. Πρέπει να πιστεύετε στον εαυτό σας. Επιπροσθέτως. Πιστεύεις σε κάτι; Λάβε δράση πάνω σε αυτό. Έχεις μία ιδέα; Λάβε δράση σύμφωνα με αυτήν. Πρέπει να έχετε μία συγκλίνουσα αίσθηση του εαυτού σας, ώστε οι σκέψεις, λέξεις κ πράξεις σας να είναι σύμφωνες κ να μην αμφιταλαντεύεστε ανάλογα με ποιον αλληλεπιδράτε.

Προσπαθήστε να λειτουργείτε χωρίς να σκέφτεστε "κ αν...;". "Κ αν η κοπέλα που μου αρέσει μου ρίξει άκυρο;", "κ αν στο αφεντικό δεν αρέσει η ιδέα μου;". Μην είστε αυτό που αποκαλούμε "outcome dependent". Εξάλλου... ποιο είναι το χειρότερο πράγμα που θα μπορούσε να συμβεί;

Δεν βγάζει νόημα να μην είστε ο εαυτός σας.

Ούτε να μην λέτε ότι σκέφτεστε. Είναι ακράδαντη πεποίθησή μου ότι μακροπρόθεσμα αν λέτε ακριβώς αυτό που σκέφτεστε όλα θα βελτιωθούνε στη ζωή σας. Κ λέω μακροπρόθεσμα γιατί αν παράδειγμα σκέφτεσαι για το αφεντικό σου πως είναι μαλάκας κάθε φορά που σου απευθύνει το λόγο κ του το πεις, το πιθανότερο είναι πως θα μείνεις χωρίς δουλειά. In the long run όμως, ίσως αυτή γίνει η αφορμή να ακολουθήσεις τελικά μια καριέρα που πραγματικά θα απολαμβάνεις, με ένα περίγυρο που στ' αλήθεια εκτιμάς.

Εννοώ, ελάτε τώρα! Θέλετε πραγματικά να είστε αυτό το άτομο;

Φυσικά αυτά είναι για τους πιο τολμηρούς. Κ σίγουρα πρέπει να είστε έξυπνοι με αυτό. Να ξέρετε πότε πραγματικά δε θα έπρεπε να πείτε κάτι. Το θέμα είναι όμως πως μερικές φορές πρέπει απλά να είστε κ ειλικρινείς - κ ας ξέρετε ότι κάποιος πιθανώς να προσβληθεί. Τα παιδιά το κάνουν αυτό. Για την ακρίβεια τα παιδιά είναι το τέλειο παράδειγμα. Όταν είσασταν μικροί δεν είχατε αναστολές. Τα παιδιά δεν έχουν προβλήματα. Είναι care-free. Αλλά έρχεται ένα σημείο στη ζωή που οι γύρω σου σου λένε ξέρεις κάτι; Αρκετά. Μεγαλώνεις, οπότε σταμάτα να είσαι ο εαυτός σου. Κ μετά θέτονται κάποια στάνταρ, νιώθεις ότι κρίνεσαι κ η προσωπικότητά σου διαμορφώνεται σύμφωνα με το feedback που παίρνεις. Οπότε παύεις να είσαι πραγματικά ο εαυτός σου. Κ ανεξάρτητα από το πόσο ελκυστικό μπορεί να γίνει αν είσαι 100% αυθεντικός, θεωρώ ότι από ένα σημείο κ πέρα είναι χρέος προς τον ίδιο σου τον εαυτό να μην καταπιέζεσαι.
Με το αρνητικό feedback αυτό που γίνεται στην ουσία είναι ότι η κοινωνία σου λέει "αυτό που κάνεις είναι λάθος - τροποποίησε". Το πρόβλημα ξεκινάει για μερικούς όταν αντί να τροποποιήσουν, σταματάνε. Σταματάνε να προσπαθούνε κ σταματάνε να εξελίσσονται. Για αυτό οι άνθρωποι γίνονται ντροπαλοί κ κλείνονται στον εαυτό τους. Ή άλλοι γεμίζουν πικρία κ μισούν τη ζωή. Γιατί δεν μπορείς να ζήσεις πραγματικά έτσι. Παράδειγμα σε αυτό αποτελούν οι γυναίκες που δεν εκφράζουν τόσο ανοιχτά όσο οι άντρες τη σεξουαλικότητά τους. Διότι όταν το έκαναν έλαβαν αρνητικά σχόλια.
Αν η κοινωνία αποδεχόταν τους ανθρώπους όπως είναι θα παρατηρούσαμε ένα περιβάλλον εντελώς διαφορετικό από το υπάρχον. Κ επειδή τα αναγνωρίζω αυτά, πάντα με έλκυαν οι άνθρωποι που προκαλούσαν. Οι άνθρωποι που δεν τους ένοιαζε τι θα πει ο κόσμος. Κ αυτά τα άτομα βρίσκονται πάντα ένα βήμα μπροστά.

Πάνω στο πως να είσαι χαρισματικός, προφανώς κ υπάρχουν κ άλλες τεχνικές που θα μπορούσατε να υιοθετήσετε (τις οποίες μπορείτε να ανακαλύψετε μέσω βιβλίων κλπ), αυτό είναι όμως το ζήτημα το οποίο ήθελα να αναλύσω σε αυτό το άρθρο.

Οπότε ορίστε πως το "να είσαι ο εαυτός σου", αυτή η ανόητη φράση που ακούμε όλοι από μικροί αλλά κανένας σχεδόν από εμάς δεν την είχε σε εκτίμηση ή της είχε δώσει ποτέ ιδιαίτερη σημασία, ελπίζω πως έγινε πλέον για εσάς μία με πιο πολυδιάστατο νόημα, πολύ πιο βαθύ απ' όσο μπορούσε κανείς να φανταστεί.