Δεν προλαβαίνω να κάνω μία σκέψη κ ξεπηδάει στο μυαλό μου κατευθείαν κάποια που την ακυρώνει. Το οποίο δυνητικά θα μπορούσε να θεωρηθεί καλό. "Να αμφισβητείς τα πιστεύω σου". Μέχρι κ τα πιο πάγια.
Αλλά καταντάει ενοχλητικό ρε φίλε!
Ωχ όχι.
Συμβαίνει πάλι.
"Κ αν δεν είμαι χαωμένη; Αν απλά δεν υπάρχει κάποια οικουμενική αλήθεια για όσα με ταλανίζουν;"
Τα οποία όσοι με ξέρουν έχουν καταλάβει μέχρι τώρα ότι είναι τα υπαρξιακά... το ζήτημα της ευτυχίας... αυτοπραγμάτωση... κουλουπού κουλουπού.
Πάλι για μένα μιλάω. Αυτό το άρθρο παρόλα αυτά - είναι για τον τύπο εκεί ψηλά.
Διότι έχω να σου πω δυο πράγματα φίλε.
Ή τρία.
Ή είκοσι.
Κ υπάρχουνε δύο προσεγγίσεις σε όσα θα πω. Είναι αυτά που συγκρούονται καθημερινά μέσα μου.
Πες τα το γιν κ το γιανγκ. Δύση κ ανατολή. Επιφανειακό κ πνευματικό(;)
Η πρώτη προσέγγιση είναι αυτή κ την έχω αναλύσει σε ένα ολόκληρο άρθρο εδώ πέρα https://comme-des-fuckdown.blogspot.gr/2016/09/on-depression.html
Συνοπτικά, βρες ποια είναι τα πραγματικά θέλω σου (κ ναι, ίσως δεν είναι αυτά που σου πλασάρει η κοινωνία) κ μετά απλά ξεκωλιάσου. Κυριολεκτικά. Κυνήγατα όπως κυνηγάει το coyote τον roadrunner. Μπορεί να αισθάνεσαι καλύτερα κ μόνο που βρίσκεσαι σε αυτή τη διαδικασία. Μπορεί να πετύχεις όντως μερικά κ μετά να νιώθεις αρκετά καλύτερα. Πιο αναπαυτικά. Ίσως κ να αισθανθείς πιο ελαφρής με ένα τρόπο. Ίσως φύγει από πάνω σου αυτό το δυσβάσταχτο της ύπαρξης κ η ζωή σου γίνει πιο εύκολη. Θα δώσεις ένα νόημα. Το οποίο όμως -ΠΡΟΣΟΧΗ- δεν θα σε κάνει ποτέ πλήρως ευτυχισμένο, διότι οι άνθρωποι είμαστε κ άπληστα όντα. Όταν αποκτάμε κάτι, μετά τις περισσότερες φορές δε μας ικανοποιεί καν. Το θεωρούμε δεδομένο. Κ θέλουμε κ κάτι παραπάνω κ παραπάνω. Είμαστε πρακτικά έρμαια των επιθυμιών μας.
Η εμμονή με το overachievement κ η ανταγωνιστικότητα της δύσης κ του καπιταλισμού μπορεί να αποβεί άκρως επικίνδυνη. Η μόνιμη σύγκριση κ η ανάγκη να ξεπεράσεις κάποιον, είναι κάτι που μας περνάνε από μικρά παιδιά. Παράδειγμα, από πολύ νεαρή ηλικία μας ασκείται η πίεση της απόδοσης στο σχολείο, με κορύφωση τις πανελλήνιες που πρέπει να γράψεις καλά για να "φας" κάποιον άλλον. Μετέπειτα ο αγώνας συνεχίζεται κ στον εργασιακό τομέα κ επ'αορίστον σε όλα. Κυνηγάμε τα πλούτη, την επιτυχία, το κύρος κ την κοινωνική ισχύ. Ποιος θα αποκτήσει το μεγαλύτερο σπίτι, τον υψηλότερο μισθό, το πιο γρήγορο αυτοκίνητο, τις πιο πολλές γνώσεις κτλ.
Το οποίο δεν θα πρέπει να μας εκπλήσσει δεδομένου του ότι έτσι έχουν διαμορφωθεί οι ανθρώπινες ανάγκες, όχι μόνο κατά τον Μάσλοου, αλλά κ πολλών πριν από αυτόν (Μακιαβέλι, Χόμπς, Καντ, Σαντ κ.α). Είναι το πορτοκαλί κομμάτι.
Για να γυρίσουμε σε εσένα φίλε μου - σου έχω κακά νέα. Ίσως να είσαι νευρωτικός. Όπως κ σχεδόν όλοι στη δύση.
Συμπερασματικά "κ αν ο τρόπος για να φύγει από πάνω σου αυτό είναι απλά να αποδεχτείς;"
Γιατί φίλε μου η ζωή σου δεν μου ακούγεται κ τόσο άσχημη. Δώσε λίγο βάση.
Η ευτυχία είναι λειτουργία των προσδοκιών. Κράτα τες χαμηλά.
Θα περιγράψω κάτι. Κ θέλω να μου πεις αν έχεις δει τον εαυτό σου ποτέ μέσα σε αυτό.
Έχεις σκεφτεί ποτέ "μόλις κάνω/αποκτήσω/καταφέρω αυτό επιτέλους θα είμαι χαρούμενος"; Λογικά ναι. Κ είναι γιατί η εικόνα που έχεις για τη ζωή/τον εαυτό σου ή η κατάσταση που βιώνεις δεν είναι αρκετή για σένα.
Έχει περάσει ποτέ απ' το μυαλό κανενός ότι πολλοί άνθρωποι μπορεί να θέτουν στόχους επειδή δεν αγαπάνε τους ίδιους κ τις ζωές τους; Ακούγεται τρελό αλλά είναι πολύ κοινό. Κ εξηγείται απλά.
Στην ουσία πρόκειται για όταν σκέφτεσαι: "Ας δουλέψω προς ένα στόχο όπου έχει φυσικές αποδείξεις ενός αποτελέσματος που λέει ότι είμαι επιτυχημένος, γιατί όπου κοιτάω γύρω μου βλέπω ανθρώπους, βλέπω φωτογραφίες κ όλοι αυτοί φαίνονται καλύτερα από εμένα - φαίνεται πως αγαπούν τους εαυτούς τους. Ας δουλέψω προς αυτό κ πιθανώς μία μέρα θα είμαι χαρούμενος. Θα αποδεχτώ τον εαυτό μου. Goddamn, ίσως κ να αποδεχτώ τον εαυτό μου μέσω της αποδοχής των άλλων."
Αρκετά θλιβερή συνειδητοποίηση.
Μία άλλη ένδειξη ότι δεν αγαπάς τον εαυτό σου (ΜΠΟΥΜ!) είναι να νιώθεις ανολοκλήρωτος.
"Ας διαβάσω άλλο ένα βιβλίο, ας αγοράσω άλλο ένα ζευγάρι παπούτσια, ας κάνω το ένα, ας κάνω το άλλο για να γίνω χαρούμενος!". Παρατηρείτε αυτό το αίσθημα του ανολοκλήρωτου, που πιστεύεις συνέχεια ότι κάτι λείπει;
Κ εν τέλη αγοράζεις τα γαμημένα παπούτσια κ σκέφτεσαι "ΟΧΙ ΓΑΜΩ ΤΗ ΜΑΝΑ, ΠΑΛΙ ΔΕ ΝΙΩΘΩ ΧΑΡΟΥΜΕΝΟΣ, ΣΚΑΤΑ".
Κ τα παπούτσια είναι ένα παράδειγμα. Μπορεί να σκέφτεσαι ότι αυτό που χρειάζεσαι είναι κάποιον να σε αγαπάει, οτιδήποτε. Αυτό που είσαι δεν είναι αρκετό, έχεις ανάγκη περισσότερες "προσθήκες".
Στην πραγματικότητα μάλλον αυτά τα καινούρια χαρακτηριστικά δεν θα προσθέσουν κ πολλά στην ουσία αυτού που είσαι.
Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε πως δεν υπάρχουνε ελλείψεις. Η "έλλειψη" που νιώθεις, δεν είναι επειδή σου λείπει κάτι, είναι επειδή δεν αναγνωρίζεις τι υπάρχει κ τι έχεις. Ο λόγος που δεν το αναγνωρίζεις αυτό, είναι γιατί αποσπάσαι από κάτι. Κ το κάτι είναι το επιφανειακό επίπεδο της πραγματικότητας. Η εκδήλωση της συνειδητότητάς σου δηλαδή.
Παραθέτω επεξηγηματικά κ προσθετικά ένα παλαιότερο πολύ on point κομμάτι.
Η προσπάθεια για κάτι περισσότερο ή διαφορετικό, είναι ακριβώς αυτό που θα ορίσει την έναρξη των δεινών σου. Πρακτικά η ευτυχία ίσως είναι η απουσία του να προσπαθείς να γίνεις ευτυχισμένος.
Για να πάμε κ στην ανατολική φιλοσοφία.
"Realize you can be happy this moment for no reason. Otherwise, you eternally depend on conditions for happiness. Unconscious of this moment, you remain a victim of circumstances."
- Arthur D. Saftlas
Πιστεύω θα μπορούσαμε εύκολα να παρομοιάσουμε τον τύπο των ανομολόγητων με τον Βούδα, του οποίου το πραγματικό όνομα ήταν Σιντάρτα Γκουατάμα. Έζησε το 563 π.Χ. κ ενώ καταγόταν από βασιλική οικογένεια δεν ήταν ευτυχισμένος κ δεν τον ικανοποιούσε η ζωή του. Αφού διάβασε κ έψαξε κ μίλησε με πολλούς σοφούς, οδηγήθηκε σε ορισμένα συμπεράσματα για την ανθρώπινη ευτυχία (κ δυστυχία).
Στον βουδισμό, υπάρχει μία λέξη, το "dukkha", το οποίο έχει μία ευρεία σημασία η οποία θα μπορούσε να οριστεί ως η δυστυχία ή ο πόνος, το άγχος, το ανικανοποίητο κλπ. Κάθε αρνητικό συναίσθημα που σε τρώει. Αυτό πλήττει σε ένα βαθμό όλους τους ανθρώπους κ ο Σιντάρτα υποστήριζε πως η λύση σε αυτό είναι η εξάλειψη της επιθυμίας κ της αποστροφής. Αυτά που ξανα έλεγε κ ο Σοπενχάουερ χίλια χρόνια μετά στην ουσία. Πρέπει απλά να ζεις στο παρόν, χωρίς να σε επηρεάζει το παρελθόν κ χωρίς να ανησυχείς για το μέλλον.
Μετά από όλα αυτά ο Βούδας πήρε τα βουνά κ διαλογιζόταν όλη μέρα.
Καταλαβαίνουμε όλοι ότι αυτό δεν είναι κ πολύ πρακτικό. Κ το πως θα μπορούσε να εφαρμοστεί η βουδιστική φιλοσοφία στο σύγχρονο καπιταλιστικό σύστημα είναι μια τεράστια υπόθεση. Επιτυχημένα - εννοώ. Εξασφαλίζοντας δηλαδή μία καλή επιβίωση.
Κάτι που μπορεί να κάνει ο καθένας παρόλα αυτά είναι να έχει περισσότερη επίγνωση. Να μετατρέψει το επίπεδο συνειδητότητάς του από χαμηλό σε υψηλό.
Παρατήρησε τον εαυτό σου κάθε φορά που κάνεις κάτι με την πρόθεση να νιώσεις καλύτερα. Παράδειγμα. Έχεις στείλει μήνυμα στην κοπέλα σου πριν 5 ώρες κ είναι άφαντη. Όσο περνάει η ώρα θα παρατηρήσεις μία αίσθηση δυσφορίας - όχι μόνο νοητικής, αλλά κ σωματικής. Εκεί πέρα το πρώτο σου ένστικτο είναι το "πάρ'την τηλέφωνο". Αυτό όμως που θα έπρεπε να κάνεις θα ήταν απλά να παρατηρήσεις πολύ κριτικά κ εξωτερικά την κατάσταση κ μετά απλά να νιώσεις. Διαλογίσου στο αίσθημα της δυσφορίας κ αποδέξου το. Μην κάνεις τίποτα. Μην ανησυχείς, δεν θα πεθάνεις. Επίσης θα σου στείλει αυτή.
Αυτό που πρέπει να κάνεις είναι να σκέφτεσαι βαθιά κ να καθορίσεις εσύ τις προτεραιότητες που θες να θέσεις. Κ να είσαι... δεν ξέρω... mindful. :)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου