I'm back. Καιιιιιιι... θέλω πάλι -μετά από δύο χρόνια- τι άλλο; Να κράξω.
Damn.
Έχετε ακούσει ποτέ την άποψη κάποιου κ είναι τόσο ΑΠΑΙΣΙΑ κ ΛΑΘΟΣ που σχεδόν αισθανθήκατε άσχημα για τον εγκέφαλο αυτού του ανθρώπου; Ναι. Αυτό έπαθα εγώ όταν διάβασα το παραπάνω κειμενάκι. Για να μην αναφέρω πως δεν είναι καν λογοτεχνικά ωραίο - παρόλο που έτσι μπορεί να νομίζει το άτομο που το έγραψε.
Σχετικά με την πρώτη πρόταση, να αναφέρω ότι το έχω νιώσει κ εγώ αυτό. Στην πρώτη γυμνασίου. Ήτανε ένα παιδί θυμάμαι... Ο Γκέρυ. Ο Γκέρυ ήταν ο τύπος του αγοριού που δεν μιλούσε σχεδόν σε κανέναν, παρόλα αυτά είχε λίγους κοντινούς φίλους. Άραζε έξω απ'το σχολείο με την παρέα του, καθισμένος πάνω στο μηχανάκι του, σκυμμένος ελαφρώς μπροστά κ είχε πάντα (μα πάντα) ένα εντελώς κενό βλέμμα. Κ δεν ξέρω γιατί, αλλά το έβρισκα ΠΟΛΥ ελκυστικό αυτό. Αναρωτιόμουν "τι μπορεί να τον βασανίζει άραγε;".
Το αστείο είναι ότι ο Γκέρυ μπορεί να μην είχε κ τίποτα - πέρα από ένα μόνιμο βλέμμα αγελάδας. Αυτονόητο είναι ότι αν ο Γκέρυ είχε κ πρόσωπο σαν αγελάδας, δεν θα με ενδιέφεραν καθόλου όλα αυτά.
Όμως το ότι με ελκύει κάτι τέτοιο, απέχει πολύ απ'το είμαι αρκετά ηλίθια ώστε να πιστεύω ότι μπορώ να το φτιάξω αυτό. Κ το κερασάκι στην τούρτα είναι ότι στο τέλος, μετά από όλο αυτό το παραλήρημα (αφού το έχει πιστέψει η τύπισσα ότι έχει κάνει τον άλλο καλά), ρωτάει ποιος θα σώσει αυτήν! Για να καταλάβετε πόσο "noob" κ χαομένη είναι.
Η αλήθεια είναι, ότι σε αυτές τις περιπτώσεις μόνο το ίδιο το άτομο μπορεί να βοηθήσει τον εαυτό του. Επιπρόσθετη αλήθεια είναι ότι το 50% της ευτυχίας μας είναι προκαθορισμένο κληρονομικά μέσω των γονιδίων μας. ΓΑΜΩΤΟ ΜΑΜΑ!
Η αλήθεια είναι, ότι σε αυτές τις περιπτώσεις μόνο το ίδιο το άτομο μπορεί να βοηθήσει τον εαυτό του. Επιπρόσθετη αλήθεια είναι ότι το 50% της ευτυχίας μας είναι προκαθορισμένο κληρονομικά μέσω των γονιδίων μας. ΓΑΜΩΤΟ ΜΑΜΑ!
Τόσα misconceptions γύρω από το ζήτημα της στεναχώριας. Όπως πχ με τα ταξίδια. Θεωρούν πολλοί ότι αν βρισκόντουσαν σε ένα διαφορετικό μέρος θα γινόντουσαν ξαφνικά ευτυχισμένοι. Δυστυχώς, δεν είναι έτσι. Τη μιζέρια σου θα την βρεις καταχωνιασμένη κάπου κάτω κάτω μες την βαλίτσα σου. Ναι, δεν την πακέταρες, αλλά αυτή θα σε ακολουθεί - όπου κ αν πας.
"Geography isn’t any cure for what’s the matter with you."
Είχα βγει με μια παρέα τις προάλλες, κλασικά τους έχω ζαλίσει με τα γκομενικά μου (καθόλου εγωκεντρική). Σε κάποια φάση κάνω μια παύση κ σκέφτομαι "ok stop that", οπότε γυρνάω σε ένα παιδί δίπλα μου κ τον ρωτάω "Εσύ Γιώργο (τυχαίο όνομα) τι λέει; Πες μου τα δικά σου, θα χαρώ να σε συμβουλεύσω κιόλας αν θες." Αλλά αφού το γυρνάμε από δω κ από κει κ η ερωτική του ζωή είναι σε μια τέτοια φάση
μου κάνει: "τι θα συμβούλευες κάποιον με αυτοκτονικές τάσεις;"
Mini εγκεφαλικό εγώ από μέσα μου. Εντάξει, σκέφτομαι, αυτό είναι σοβαρό. Αλλά το χω.
Το χω, το χω.
Σε αυτές τις περιπτώσεις γενικά καλό είναι να πιάνουμε κ να εξετάζουμε πόσο ικανοποιημένοι είμαστε από τη ζωή μας κ με τι δεν είμαστε ικανοποιημένοι. Κάθε τι.
Κ για να το πάω ένα βήμα παραπέρα, να εξετάσουμε αν αυτά που νομίζουμε ότι θέλουμε είναι πράγματα που όντως θέλουμε κ θα μας έκαναν περισσότερο ευτυχισμένους. Είναι τρομακτικό πόσοι άνθρωποι σπαταλάνε χρόνο κ καταλήγουν σε αδιέξοδα, επειδή απλά δεν έχουνε κάνει μια σωστή ενδοσκόπηση. Είναι κάτι που δεν θα έλεγα ότι παίρνει χρόνια - θα έλεγα είναι μία lifelong διαδικασία. Κ δεν εννοώ "θέλω το τάδε αμάξι". Ψαχτείτε κ με πιο deep πράγματα. Υπάρχουν concepts που μπορεί να έχετε σκεφτεί μία η δύο φορές στη ζωή σας (όσοι έχετε ένα πιο ανεπτυγμένο νοητικό επίπεδο), όμως να μην είναι καν στο radar σας κ να κάθεστε εκεί έξω επιδιώκοντας εντελώς διαφορετικά πράγματα. Πχ.
Σκεφτείτε λίγο. Αν αυτό που λέω είναι αλήθεια, αν υπάρχουν όντως πιο βαθιά πράγματα που θα επιθυμούσατε αλλά δεν έχετε επίγνωση για το ποια είναι αυτά, σκεφτείτε πόσα προβλήματα θα δημιουργούσε αυτό στη ζωή σας. Σωστά; Γιατί τα πράγματα που επιδιώκετε συνήθως δεν τα αμφισβητείτε κ δεν εξετάζετε γιατί τα κυνηγάτε. Πρέπει να υπενθυμίζετε στον εαυτό σας πως η δική σας ευτυχία μπορεί να μην βρίσκεται σε αυτό που κάνουν οι άλλοι γύρω σας.
Οπότε τι έχουμε εδώ. Καταρχάς οι περισσότεροι δεν ξέρουν καν τι θέλουν. Ακόμα κ αν κάποιοι νομίζουνε ότι το έχουνε σκεφτεί, αυτά που έχουνε σκεφτεί δεν είναι πραγματικά βαθιά κ genuine, αλλά αυτά που νομίζουνε ότι θέλουνε. Οπότε αν το πρώτο κιόλας βήμα για την προσωπική ανάπτυξη είναι εσφαλμένο, βγαίνεις εντελώς off track από εκεί που θα έπρεπε να κινείσαι στη ζωή. Κ αυτό είναι που υπαινίσομαι κ για εσάς. Ότι κανείς δεν έχει ιδέα!
Ας φέρουμε ένα παράδειγμα. Ας πούμε πως είστε στρατηγός. Αν αντί απλά να νικήσετε τον εχθρό, θέλατε να κάνετε επίδειξη ή να βασανίσετε τους αντιπάλους σας, θα είχατε προφανώς ένα πολύ διαφορετικό πλάνο ως προς το τι θα κάνετε. Κ ας είμαστε ειλικρινείς - το πιθανότερο είναι πως αυτό θα σας σκότωνε κιόλας. Ένας ψυχωτικός στρατηγός με διάθεση για show off δεν ζει για πολύ. Θέλω να πω, δεν έχει δει κανείς τους 300!;
Φεύγω όμως απ'τα advanced να τα αφήσω για άλλη φορά, αφού οι περισσότεροι δεν έχουμε λυμένα ούτε τα βασικά.
Τα βασικά λοιπόν βρίσκονται στην πυραμίδα του Maslow. Ο Maslow ήταν Αμερικάνος ψυχολόγος που ιεράρχησε τις ανάγκες του ανθρώπου από τις πιο βασικές κ πρωτόγονες μέχρι πιο ανεπτυγμένες κ πνευματικές.
Τι πιο φυσιολογικό λοιπόν από το να δουλέψουμε πάνω σε όλους αυτούς τους τομείς ώστε να αυτοπραγματωθούμε. Νοt that fucking complex! Διαβάστε βιβλία, διαβάστε άρθρα, σκεφτείτε μόνοι σας τρόπους. "Τι μπορώ να κάνω για να φτιάξω κάτι σε αυτόν τον τομέα;". Master your psychology. Ή μιλήστε σε έναν ειδικό. Έχουμε τομείς στους οποίους τα πάμε καλύτερα κ χειρότερα. Είτε γενετικά, είτε επίκτητα. Πχ μια κοπέλα αν έχει καλύτερα γονίδια κ είναι όμορφη, γενετικά στον τομέα 'esteem' που ανήκουν οι αισθητικές ανάγκες, είναι πιο ευνοημένη. Επίκτητα, κάποιος που από άσχημες εμπειρίες στην παιδική/εφηβική ηλικία καταστράφηκε η αυτοεκτίμησή του, μπορεί να τα βρίσκει λίγο πιο μπαστούνια εκεί. Δείτε τι πρέπει να βελτιώσετε. Γιατί αυτό που συμβαίνει κ πολλοί πέφτουν σε κατάθλιψη είναι ότι σταματούν να αναπτύσσονται. Eπειδή ακριβώς έχουμε επίγνωση των δυνατοτήτων μας, ξέρουμε το δυναμικό μας κ πως το σπαταλάμε, όταν φτάνουμε το σημείο στη ζωής μας που "βουρκώνουμε", είναι λογικό να μας πιάσει κατάθλιψη.
Όταν βρίσκεις τι θες στη ζωή, ακόμα κ αν δεν είναι δυνατό να το επιτεύξεις κατευθείαν, όταν δουλεύεις προς αυτό - κ μόνο από αυτό - θα νιώθεις καλύτερα.
Αναλογιστείτε επίσης ποιες είναι αξίες σας στη ζωή. Αν εμένα μερικές από τις αξίες μου είναι η δημιουργικότητα, η αυθεντικότητα, η ομορφιά, η ειλικρίνεια κ η δικαιοσύνη κ δεν κάνω τίποτα παραγωγικό, αντιγράφω τη μάζα, κυκλοφορώ σαν άστεγος με ξεχειλωμένα μπλουζάκια κ ανάκατα μαλλιά, λέω ψέματα κ αδικώ τους γύρω μου, ΠΡΟΦΑΝΩΣ θα νιώθω χάλια. Δεν είναι καμία επιστήμη.
Περί κατάθλιψης αλήθεια υπάρχουν δύο είδη για μένα.
—Ernest Hemingway, from Islands in the Stream
Είχα βγει με μια παρέα τις προάλλες, κλασικά τους έχω ζαλίσει με τα γκομενικά μου (καθόλου εγωκεντρική). Σε κάποια φάση κάνω μια παύση κ σκέφτομαι "ok stop that", οπότε γυρνάω σε ένα παιδί δίπλα μου κ τον ρωτάω "Εσύ Γιώργο (τυχαίο όνομα) τι λέει; Πες μου τα δικά σου, θα χαρώ να σε συμβουλεύσω κιόλας αν θες." Αλλά αφού το γυρνάμε από δω κ από κει κ η ερωτική του ζωή είναι σε μια τέτοια φάση
μου κάνει: "τι θα συμβούλευες κάποιον με αυτοκτονικές τάσεις;"
Mini εγκεφαλικό εγώ από μέσα μου. Εντάξει, σκέφτομαι, αυτό είναι σοβαρό. Αλλά το χω.
Το χω, το χω.
Σε αυτές τις περιπτώσεις γενικά καλό είναι να πιάνουμε κ να εξετάζουμε πόσο ικανοποιημένοι είμαστε από τη ζωή μας κ με τι δεν είμαστε ικανοποιημένοι. Κάθε τι.
Κ για να το πάω ένα βήμα παραπέρα, να εξετάσουμε αν αυτά που νομίζουμε ότι θέλουμε είναι πράγματα που όντως θέλουμε κ θα μας έκαναν περισσότερο ευτυχισμένους. Είναι τρομακτικό πόσοι άνθρωποι σπαταλάνε χρόνο κ καταλήγουν σε αδιέξοδα, επειδή απλά δεν έχουνε κάνει μια σωστή ενδοσκόπηση. Είναι κάτι που δεν θα έλεγα ότι παίρνει χρόνια - θα έλεγα είναι μία lifelong διαδικασία. Κ δεν εννοώ "θέλω το τάδε αμάξι". Ψαχτείτε κ με πιο deep πράγματα. Υπάρχουν concepts που μπορεί να έχετε σκεφτεί μία η δύο φορές στη ζωή σας (όσοι έχετε ένα πιο ανεπτυγμένο νοητικό επίπεδο), όμως να μην είναι καν στο radar σας κ να κάθεστε εκεί έξω επιδιώκοντας εντελώς διαφορετικά πράγματα. Πχ.
Σκεφτείτε λίγο. Αν αυτό που λέω είναι αλήθεια, αν υπάρχουν όντως πιο βαθιά πράγματα που θα επιθυμούσατε αλλά δεν έχετε επίγνωση για το ποια είναι αυτά, σκεφτείτε πόσα προβλήματα θα δημιουργούσε αυτό στη ζωή σας. Σωστά; Γιατί τα πράγματα που επιδιώκετε συνήθως δεν τα αμφισβητείτε κ δεν εξετάζετε γιατί τα κυνηγάτε. Πρέπει να υπενθυμίζετε στον εαυτό σας πως η δική σας ευτυχία μπορεί να μην βρίσκεται σε αυτό που κάνουν οι άλλοι γύρω σας.
Οπότε τι έχουμε εδώ. Καταρχάς οι περισσότεροι δεν ξέρουν καν τι θέλουν. Ακόμα κ αν κάποιοι νομίζουνε ότι το έχουνε σκεφτεί, αυτά που έχουνε σκεφτεί δεν είναι πραγματικά βαθιά κ genuine, αλλά αυτά που νομίζουνε ότι θέλουνε. Οπότε αν το πρώτο κιόλας βήμα για την προσωπική ανάπτυξη είναι εσφαλμένο, βγαίνεις εντελώς off track από εκεί που θα έπρεπε να κινείσαι στη ζωή. Κ αυτό είναι που υπαινίσομαι κ για εσάς. Ότι κανείς δεν έχει ιδέα!
Ας φέρουμε ένα παράδειγμα. Ας πούμε πως είστε στρατηγός. Αν αντί απλά να νικήσετε τον εχθρό, θέλατε να κάνετε επίδειξη ή να βασανίσετε τους αντιπάλους σας, θα είχατε προφανώς ένα πολύ διαφορετικό πλάνο ως προς το τι θα κάνετε. Κ ας είμαστε ειλικρινείς - το πιθανότερο είναι πως αυτό θα σας σκότωνε κιόλας. Ένας ψυχωτικός στρατηγός με διάθεση για show off δεν ζει για πολύ. Θέλω να πω, δεν έχει δει κανείς τους 300!;
Φεύγω όμως απ'τα advanced να τα αφήσω για άλλη φορά, αφού οι περισσότεροι δεν έχουμε λυμένα ούτε τα βασικά.
Τα βασικά λοιπόν βρίσκονται στην πυραμίδα του Maslow. Ο Maslow ήταν Αμερικάνος ψυχολόγος που ιεράρχησε τις ανάγκες του ανθρώπου από τις πιο βασικές κ πρωτόγονες μέχρι πιο ανεπτυγμένες κ πνευματικές.
Τι πιο φυσιολογικό λοιπόν από το να δουλέψουμε πάνω σε όλους αυτούς τους τομείς ώστε να αυτοπραγματωθούμε. Νοt that fucking complex! Διαβάστε βιβλία, διαβάστε άρθρα, σκεφτείτε μόνοι σας τρόπους. "Τι μπορώ να κάνω για να φτιάξω κάτι σε αυτόν τον τομέα;". Master your psychology. Ή μιλήστε σε έναν ειδικό. Έχουμε τομείς στους οποίους τα πάμε καλύτερα κ χειρότερα. Είτε γενετικά, είτε επίκτητα. Πχ μια κοπέλα αν έχει καλύτερα γονίδια κ είναι όμορφη, γενετικά στον τομέα 'esteem' που ανήκουν οι αισθητικές ανάγκες, είναι πιο ευνοημένη. Επίκτητα, κάποιος που από άσχημες εμπειρίες στην παιδική/εφηβική ηλικία καταστράφηκε η αυτοεκτίμησή του, μπορεί να τα βρίσκει λίγο πιο μπαστούνια εκεί. Δείτε τι πρέπει να βελτιώσετε. Γιατί αυτό που συμβαίνει κ πολλοί πέφτουν σε κατάθλιψη είναι ότι σταματούν να αναπτύσσονται. Eπειδή ακριβώς έχουμε επίγνωση των δυνατοτήτων μας, ξέρουμε το δυναμικό μας κ πως το σπαταλάμε, όταν φτάνουμε το σημείο στη ζωής μας που "βουρκώνουμε", είναι λογικό να μας πιάσει κατάθλιψη.
Όταν βρίσκεις τι θες στη ζωή, ακόμα κ αν δεν είναι δυνατό να το επιτεύξεις κατευθείαν, όταν δουλεύεις προς αυτό - κ μόνο από αυτό - θα νιώθεις καλύτερα.
Αναλογιστείτε επίσης ποιες είναι αξίες σας στη ζωή. Αν εμένα μερικές από τις αξίες μου είναι η δημιουργικότητα, η αυθεντικότητα, η ομορφιά, η ειλικρίνεια κ η δικαιοσύνη κ δεν κάνω τίποτα παραγωγικό, αντιγράφω τη μάζα, κυκλοφορώ σαν άστεγος με ξεχειλωμένα μπλουζάκια κ ανάκατα μαλλιά, λέω ψέματα κ αδικώ τους γύρω μου, ΠΡΟΦΑΝΩΣ θα νιώθω χάλια. Δεν είναι καμία επιστήμη.
Περί κατάθλιψης αλήθεια υπάρχουν δύο είδη για μένα.
Η hardcore κατάθλιψη με την κλινική έννοια του όρου. Εκεί που είναι ασθένεια κ υπάρχει πραγματικά κάποιο πρόβλημα με τους νευροδιαβιβαστές στον εγκέφαλο. Η μόνη αιτιολογημένη περίπτωση να πάρεις φάρμακα για μένα. Κ υπάρχει κ απλά η κακή ψυχολογία. Αυτό που αντιμετωπίζουν οι περισσότεροι κ το αποκαλούν "κατάθλιψη".
Θα παρομοιαζόταν καλά με κάποιο faulty κομπιούτερ. Η μία περίπτωση είναι πως το hardware είναι ελλαττωματικό, ο υπολογιστής έχει κάποιο θέμα. Η άλλη περίπτωση, είναι πως απλά έχεις κακό software, υπάρχει κάποιο bug, ένας ιός εκεί. Οπότε λειτουργεί λάθος. Τώρα με την κατάθλιψη είναι ακριβώς σαν τον υπολογιστή. Σπάνια είναι η περίπτωση να έχει πρόβλημα το hardware.
Aν πιστεύετε ότι όντως έχετε πρόβλημα, πηγαίντε διαγνωστείτε κ πάρτε τα χάπια για αυτό. Πολλοί γιατροί όμως σήμερα γράφουν συνταγές ενώ έχετε απλά κακή ψυχολογία.
Θα παρομοιαζόταν καλά με κάποιο faulty κομπιούτερ. Η μία περίπτωση είναι πως το hardware είναι ελλαττωματικό, ο υπολογιστής έχει κάποιο θέμα. Η άλλη περίπτωση, είναι πως απλά έχεις κακό software, υπάρχει κάποιο bug, ένας ιός εκεί. Οπότε λειτουργεί λάθος. Τώρα με την κατάθλιψη είναι ακριβώς σαν τον υπολογιστή. Σπάνια είναι η περίπτωση να έχει πρόβλημα το hardware.
Aν πιστεύετε ότι όντως έχετε πρόβλημα, πηγαίντε διαγνωστείτε κ πάρτε τα χάπια για αυτό. Πολλοί γιατροί όμως σήμερα γράφουν συνταγές ενώ έχετε απλά κακή ψυχολογία.
Αν άκουγα το γιατρό μου, από τα 17 θα χαπακωνόμουν, αλλά είμαι πιο έξυπνη από αυτό. Τα φάρμακα δεν θα λειτουργούσαν για την δική μου περίπτωση. Παρόλα αυτά, όσα θα λειτουργούσαν για την δική μου περίπτωση, δηλαδή να κοιτάξω τις αιτίες κ να κάνω καλύτερη διαχείριση της καθημερινότητάς μου, θα βοηθούσαν κ κάποιον με κλινική κατάθλιψη. Γιατί το άτομο μπορεί να έχει την τάση, αλλά αν μπει σε ένα σωστό τριπάκι, they can cope.
Αυτό είναι ένα status δημοσιευμένο πριν από πολλούς μήνες κ αυτό που μου απάντησε το άτομο ήτανε μία τρελή συνειδητοποίηση για μένα.
Αυτό είναι ένα status δημοσιευμένο πριν από πολλούς μήνες κ αυτό που μου απάντησε το άτομο ήτανε μία τρελή συνειδητοποίηση για μένα.
Πως τα φτιάχνουμε; Ωραία. Φαντάζομαι θα ξέρετε όλοι την ιστορία του τζίτζικα κ του μέρμηγκα.
Ο χειμώνας πλησιάζει κ ο τζίτζικας δεν έχει κάνει τίποτα να προετοιμαστεί για αυτόν. Κάθεται όλη μέρα κ τραγουδάει. Ενώ από την άλλη ο μέρμηγκας έχει φτιάξει τη φωλιά του, έχει μαζέψει τρόφιμα, είναι απόλυτα έτοιμος για να επιβιώσει άνετα. Λοιπόν τι γίνεται. Ο χειμώνας έρχεται, ο μέρμηγκας είναι προστατευμένος κ έχει φαγητό για αυτή κ την επόμενη χρονιά κιόλας. Αν το κρύο παραταθεί, δεν θα έχει κανένα απολύτως πρόβλημα, θα είναι ευτυχισμένος με την οικογένεια του. Εσείς τώρα, που είστε σαν τον τζίτζικα, να το πω απλά: την έχετε γαμήσει! Είστε εκεί έξω στο κρύο, δεν έχετε σπίτι κ δεν έχετε φαγητό.
Που κολλάνε αυτά όμως;
Εγώ ως Αθηνά με την προσωπική μου ανάπτυξη έχω κάνει πολλά πράγματα. Αν δεν είχα περάσει σε μία σχολή δηλαδή, αν δεν είχα ένα υγιές κορμί κ ήμουν υπέρβαρη, αν δεν είχα το ένα κ το άλλο, δεν θα βρισκόμουν σε ένα τόσο καλό σημείο. Εσείς, δεν ξέρω για ποιο λόγο μπορεί να αισθάνεστε έτσι, αλλά στην ουσία σας λείπουν οι ψυχολογικοί πόροι - μπορεί να είναι επειδή δεν έχετε λεφτά, μπορεί να μην σας αρέσει η εξωτερική σας εμφάνιση, μπορεί να νομίζετε ότι δεν θα βρείτε ποτέ αυτόν που θα ερωτευτείτε κ θα παντρευτείτε μία μέρα. Ή πιο abstract καταστάσεις. Μπορεί να μην έχετε βρει σκοπό στη ζωή σας. Κ λογικά νιώθετε αβοήθητοι, κολλημένοι σε αυτήν την κατάσταση, γιατί ο χειμώνας είναι πια εδώ. Το θέμα όμως είναι ποιο. Ότι μπορείτε ακόμα να επιβιώσετε. Αν είστε έξυπνοι. Ναι, θα είναι πιο δύσκολο, αλλά όχι ακατόρθωτο.
Πρέπει να αλλάξετε την νοοτροπία σας. Όλα ξεκινάνε απ'το μυαλό. Χρειάζεστε την πίστη. Την αυτοπεποίθηση. Το κίνητρο. Γιατί εν τέλη το πρόβλημα δεν είναι αν σας απολύσουνε, ή αν δεν έχετε τη σχέση που θέλετε ή αν σας παρατήσουνε οι φίλοι σας. Το πραγματικό πρόβλημα είναι να μην έχετε τις ικανότητες για να τα αποκτήσετε αυτά, να χάσετε το drive κ το πάθος σας, την ικανότητα να σκέφτεστε στρατηγικά κ ανεξάρτητα. Αυτό είναι το τρομακτικό. Μπορεί να σας έχει συμβεί κάτι στο παρελθόν κ να νομίζετε ότι σας έχει καταστρέψει το συγκεκριμένο γεγονός. Ενώ στην πραγματικότητα αυτό δεν είναι αλήθεια, αλλά κ μόνο που το πιστεύετε είναι αρκετό.
Αφού δουλευτεί η νοοτροπία, μετά λάβετε δράση κ κάντε όλη τη σκληρή δουλειά. Αν θέλετε τα λεφτά, την επιτυχία, το σεξ, ή οτιδήποτε είναι αυτό που θέλετε (πριν έκανα μια τεράστια ανάλυση πάνω στις επιθυμίες) βγείτε κ κάντε κάτι για αυτό! Κ όταν το πετύχετε μην μείνετε στάσιμοι. Αναπτυχθείτε κ άλλο. Κ άλλο κ άλλο κ άλλο. Γιατί μπορεί να μην υπάρχει τελειότητα. Αλλά στην αυτοβελτίωση δεν υπάρχει όριο. Κ αυτό πρέπει να ξεκινήσει ΤΩΡΑ. Δεν γίνεται να το αποφεύγετε πια. Δεν γίνεται να τρέχετε μακριά από την συναισθηματική εργασία. Δεν μπορείτε να το αναβάλετε άλλο. Θα μπορούσατε ίσως να το κάνετε το καλοκαίρι ή το φθινόπωρο. Αλλά τώρα είναι χειμώνας. Τώρα είναι ώρα για κινητοποίηση. Αυτό είναι το άσχημο, ότι δεν μπορείτε να το αποδεχτείτε αυτό. Δεν υπάρχει κάποια κατάσταση έκτακτης ανάγκης, να μπει το fight or flight mode - δεν είναι ότι υπάρχει κάποια φωτιά κάτω απ'τον κώλο σας. Μένετε λοιπόν αναπαυτικά στην κατάθλιψή σας.
Κ για να καταλάβετε καλύτερα τι εννοώ. Η Αμερική όταν ήταν να ξεσπάσει ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος είχε ξεπατωθεί να φτιάχνει πλοία. Είναι απίστευτο σε πόσο γρήγορους ρυθμούς φτιαχνόντουσαν αυτά τα πλοία. Ένα έθνος σε περιόδους ειρήνης, ας πούμε πάλι για την Αμερική - οκ, υπάρχουν οι δημοκράτες, οι ρεπουμπλικάνοι, τσακώνονται μεταξύ τους, τους παίρνει δέκα χρόνια να περάσουν μια απόφαση πάνω στο σύστημα υγείας... Αυτή συνεπώς είναι μία χώρα μες την τεμπελιά κ χωρίς κίνητρα. Έχουνε την πολυτέλεια να κάνουνε αυτές τις μαλακίες. Ας πούμε τώρα ότι γίνεται ένας πόλεμος ξανά. Όχι σαν αυτόν του Ιράκ, εκεί η Αμερική δεν κινδύνευε πραγματικά. Ένας σοβαρός πόλεμος. Τι πιστεύετε ότι θα γινότανε; Μάλιστα.
Αυτό που προτείνω, είναι ότι κ εσείς έχετε την ίδια δυνατότητα να κινητοποιηθείτε. Πρέπει όμως να προετοιμαστείτε να υπομείνετε τον πόνο που θα έρθει. Διότι το ότι θα συμβεί κάτι τέτοιο είναι δεδομένο. Κ μπορεί να σκέφτεστε "οοοοοοόχιιιιι, δεν θέλω να το κάνω, δεν θέλω αυτές τις αλλαγεεεές". Γιατί ξέρετε τα πράγματα που πρέπει να κάνετε! Αλλά δεν θέλετε να τα κάνετε!
Καθυστερώντας το αυτό, τόσο πιο βαθιά χώνεστε στην κατάθλιψη. Κ τόσο πιο δύσκολο θα είναι για σας να κάνετε κάτι μετά.
Τι χρειάζεται; Πρέπει να είστε πρόθυμοι να κάνετε τα πάντα.
Χρειάζεται να πηγαίνω στο γυμναστήριο κάθε μέρα κ να ξεκωλώνομαι για δύο ώρες; Θα το κάνω.
Χρειάζεται να παρατήσω τη δουλειά μου κ να βρω μια άλλη; Τρεις άλλες; Θα το κάνω.
Χρειάζεται να διαλύσω τη σχέση μου κ να πάρω διαζύγιο; Θα το κάνω.
Χρειάζεται να πάω σε μία καινούρια πόλη; Σε μια καινούρια χώρα; Θα το κάνω.
Αυτό είναι το mindset.
Αν θέλετε να συνεχίσετε να καθυστερείτε την προσπάθεια επειδή φοβάστε για όλα τα πράγματα που θα μπορούσαν να πάνε στραβά, για το πόσο θα υποφέρετε, πόσο άβολα θα νιώθετε - δεν υπάρχει πραγματικά κάτι άλλο να μπορώ να πω.
Ο χειμώνας πλησιάζει κ ο τζίτζικας δεν έχει κάνει τίποτα να προετοιμαστεί για αυτόν. Κάθεται όλη μέρα κ τραγουδάει. Ενώ από την άλλη ο μέρμηγκας έχει φτιάξει τη φωλιά του, έχει μαζέψει τρόφιμα, είναι απόλυτα έτοιμος για να επιβιώσει άνετα. Λοιπόν τι γίνεται. Ο χειμώνας έρχεται, ο μέρμηγκας είναι προστατευμένος κ έχει φαγητό για αυτή κ την επόμενη χρονιά κιόλας. Αν το κρύο παραταθεί, δεν θα έχει κανένα απολύτως πρόβλημα, θα είναι ευτυχισμένος με την οικογένεια του. Εσείς τώρα, που είστε σαν τον τζίτζικα, να το πω απλά: την έχετε γαμήσει! Είστε εκεί έξω στο κρύο, δεν έχετε σπίτι κ δεν έχετε φαγητό.
Που κολλάνε αυτά όμως;
Εγώ ως Αθηνά με την προσωπική μου ανάπτυξη έχω κάνει πολλά πράγματα. Αν δεν είχα περάσει σε μία σχολή δηλαδή, αν δεν είχα ένα υγιές κορμί κ ήμουν υπέρβαρη, αν δεν είχα το ένα κ το άλλο, δεν θα βρισκόμουν σε ένα τόσο καλό σημείο. Εσείς, δεν ξέρω για ποιο λόγο μπορεί να αισθάνεστε έτσι, αλλά στην ουσία σας λείπουν οι ψυχολογικοί πόροι - μπορεί να είναι επειδή δεν έχετε λεφτά, μπορεί να μην σας αρέσει η εξωτερική σας εμφάνιση, μπορεί να νομίζετε ότι δεν θα βρείτε ποτέ αυτόν που θα ερωτευτείτε κ θα παντρευτείτε μία μέρα. Ή πιο abstract καταστάσεις. Μπορεί να μην έχετε βρει σκοπό στη ζωή σας. Κ λογικά νιώθετε αβοήθητοι, κολλημένοι σε αυτήν την κατάσταση, γιατί ο χειμώνας είναι πια εδώ. Το θέμα όμως είναι ποιο. Ότι μπορείτε ακόμα να επιβιώσετε. Αν είστε έξυπνοι. Ναι, θα είναι πιο δύσκολο, αλλά όχι ακατόρθωτο.
Πρέπει να αλλάξετε την νοοτροπία σας. Όλα ξεκινάνε απ'το μυαλό. Χρειάζεστε την πίστη. Την αυτοπεποίθηση. Το κίνητρο. Γιατί εν τέλη το πρόβλημα δεν είναι αν σας απολύσουνε, ή αν δεν έχετε τη σχέση που θέλετε ή αν σας παρατήσουνε οι φίλοι σας. Το πραγματικό πρόβλημα είναι να μην έχετε τις ικανότητες για να τα αποκτήσετε αυτά, να χάσετε το drive κ το πάθος σας, την ικανότητα να σκέφτεστε στρατηγικά κ ανεξάρτητα. Αυτό είναι το τρομακτικό. Μπορεί να σας έχει συμβεί κάτι στο παρελθόν κ να νομίζετε ότι σας έχει καταστρέψει το συγκεκριμένο γεγονός. Ενώ στην πραγματικότητα αυτό δεν είναι αλήθεια, αλλά κ μόνο που το πιστεύετε είναι αρκετό.
Αφού δουλευτεί η νοοτροπία, μετά λάβετε δράση κ κάντε όλη τη σκληρή δουλειά. Αν θέλετε τα λεφτά, την επιτυχία, το σεξ, ή οτιδήποτε είναι αυτό που θέλετε (πριν έκανα μια τεράστια ανάλυση πάνω στις επιθυμίες) βγείτε κ κάντε κάτι για αυτό! Κ όταν το πετύχετε μην μείνετε στάσιμοι. Αναπτυχθείτε κ άλλο. Κ άλλο κ άλλο κ άλλο. Γιατί μπορεί να μην υπάρχει τελειότητα. Αλλά στην αυτοβελτίωση δεν υπάρχει όριο. Κ αυτό πρέπει να ξεκινήσει ΤΩΡΑ. Δεν γίνεται να το αποφεύγετε πια. Δεν γίνεται να τρέχετε μακριά από την συναισθηματική εργασία. Δεν μπορείτε να το αναβάλετε άλλο. Θα μπορούσατε ίσως να το κάνετε το καλοκαίρι ή το φθινόπωρο. Αλλά τώρα είναι χειμώνας. Τώρα είναι ώρα για κινητοποίηση. Αυτό είναι το άσχημο, ότι δεν μπορείτε να το αποδεχτείτε αυτό. Δεν υπάρχει κάποια κατάσταση έκτακτης ανάγκης, να μπει το fight or flight mode - δεν είναι ότι υπάρχει κάποια φωτιά κάτω απ'τον κώλο σας. Μένετε λοιπόν αναπαυτικά στην κατάθλιψή σας.
Κ για να καταλάβετε καλύτερα τι εννοώ. Η Αμερική όταν ήταν να ξεσπάσει ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος είχε ξεπατωθεί να φτιάχνει πλοία. Είναι απίστευτο σε πόσο γρήγορους ρυθμούς φτιαχνόντουσαν αυτά τα πλοία. Ένα έθνος σε περιόδους ειρήνης, ας πούμε πάλι για την Αμερική - οκ, υπάρχουν οι δημοκράτες, οι ρεπουμπλικάνοι, τσακώνονται μεταξύ τους, τους παίρνει δέκα χρόνια να περάσουν μια απόφαση πάνω στο σύστημα υγείας... Αυτή συνεπώς είναι μία χώρα μες την τεμπελιά κ χωρίς κίνητρα. Έχουνε την πολυτέλεια να κάνουνε αυτές τις μαλακίες. Ας πούμε τώρα ότι γίνεται ένας πόλεμος ξανά. Όχι σαν αυτόν του Ιράκ, εκεί η Αμερική δεν κινδύνευε πραγματικά. Ένας σοβαρός πόλεμος. Τι πιστεύετε ότι θα γινότανε; Μάλιστα.
Αυτό που προτείνω, είναι ότι κ εσείς έχετε την ίδια δυνατότητα να κινητοποιηθείτε. Πρέπει όμως να προετοιμαστείτε να υπομείνετε τον πόνο που θα έρθει. Διότι το ότι θα συμβεί κάτι τέτοιο είναι δεδομένο. Κ μπορεί να σκέφτεστε "οοοοοοόχιιιιι, δεν θέλω να το κάνω, δεν θέλω αυτές τις αλλαγεεεές". Γιατί ξέρετε τα πράγματα που πρέπει να κάνετε! Αλλά δεν θέλετε να τα κάνετε!
Καθυστερώντας το αυτό, τόσο πιο βαθιά χώνεστε στην κατάθλιψη. Κ τόσο πιο δύσκολο θα είναι για σας να κάνετε κάτι μετά.
Τι χρειάζεται; Πρέπει να είστε πρόθυμοι να κάνετε τα πάντα.
Χρειάζεται να πηγαίνω στο γυμναστήριο κάθε μέρα κ να ξεκωλώνομαι για δύο ώρες; Θα το κάνω.
Χρειάζεται να παρατήσω τη δουλειά μου κ να βρω μια άλλη; Τρεις άλλες; Θα το κάνω.
Χρειάζεται να διαλύσω τη σχέση μου κ να πάρω διαζύγιο; Θα το κάνω.
Χρειάζεται να πάω σε μία καινούρια πόλη; Σε μια καινούρια χώρα; Θα το κάνω.
Αυτό είναι το mindset.
Αν θέλετε να συνεχίσετε να καθυστερείτε την προσπάθεια επειδή φοβάστε για όλα τα πράγματα που θα μπορούσαν να πάνε στραβά, για το πόσο θα υποφέρετε, πόσο άβολα θα νιώθετε - δεν υπάρχει πραγματικά κάτι άλλο να μπορώ να πω.
It's a mental prison break.
#SeizeIt
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου